Metryka projektu:

- Projekt: Autorska Pracownia Architektury Kuryłowicz et Associates - architekci: Ewa Kuryłowicz, Stefan Kuryłowicz, Piotr Żabicki, Wojciech Pachocki, Michał Tatjewski, Małgorzata Kowalczyk

- Powierzchnia domu: 455 m2

- Mieszkańcy: trzyosobowa rodzina

Projekt domu powstał w renomowanej warszawskiej pracowni, założonej i kierowanej przez niedawno zmarłego tragicznie architekta Stefana Kuryłowicza.

Architekci z tej pracowni, znani przede wszystkim z projektów dużych obiektów użyteczności publicznej, podjęli się zadania opracowania planów budynku o znacznie skromniejszej kubaturze. Istotny wpływ na tę decyzję miało między innymi wyjątkowo atrakcyjne położenie działki.

Nie wszystko na pokaz

Inwestorka - z zawodu projektantka mody - jak przystało na osobę o dużej wrażliwości estetycznej, chciała, by jej dom realizował te same postulaty, które ona ceni w sztuce tworzenia ubrań, a więc szlachetny umiar, harmonię i to coś nieokreślonego, co zwykło się nazywać dobrym smakiem.

Wysoko oceniając osiągnięcia Autorskiej Pracowni Architektury Kuryłowicz et Associates i podzielając estetyczne wybory tworzących ją architektów, właśnie do nich zwróciła się z prośbą o opracowanie projektu jej przyszłego domu.

Budynek został zaplanowany z pedantyczną starannością. Długo trwające narady i konsultacje w sprawie ostatecznego kształtu bryły i wystroju wnętrz, zakończyły się przysłaniem na adres inwestorów wielkiej skrzyni z dokumentacją. Zawierała ona niezbędne do rozpoczęcia budowy uzgodnienia i projekty, a także wzory takich zdawałoby się drobiazgów, jak forma obudowy kontaktów czy klamek. Dzięki tej skrupulatności właścicielom udało się uniknąć dużej części stresu związanego z koniecznością podejmowania szybkich decyzji na placu budowy.

Działka z niespodzianką

Zanim przystąpiono do prac nad projektem, dużo czasu zajęły inwestorom poszukiwania odpowiedniej działki.

Otoczenie przyszłego domu i widoki z okien były dla nich równie ważne, co sam projekt. Obejrzeli wiele miejsc, zanim jedno zyskało ich akceptację. Towarzyszyły temu dosyć niecodzienne okoliczności. Pośrednik wywiózł ich bowiem 50 km od Warszawy i zaproponował marsz przez wielkie, puste pole. Inwestorzy nie byli zachwyceni tym spacerem, zwłaszcza że cel wycieczki z daleka wcale nie wyglądał atrakcyjnie. Początkowa niechęć ustąpiła jednak miejsca zachwytowi, gdy po pokonaniu ugoru, inwestorzy stanęli na skraju malowniczej skarpy opadającej w dół, ku połyskującej w blasku słońca rzece. (zdjęcie) To było to!

Na samym brzegu

Było oczywiste zarówno dla inwestorów, jak i projektantów, że to właśnie widokowi na rzekę ma zostać podporządkowana cała architektura budynku, a także zagospodarowanie atrakcyjnej skarpy. Schody prowadzące nad brzeg rzeki zaprojektowano szczególnie starannie, żeby nie zakłócić naturalnego piękna otoczenia. Dlatego do ich konstrukcji użyto ażurowej siatki przemysłowej. Niskie stopnie nie sprawiają trudności ich użytkownikom. Mniej więcej w połowie spadku terenu umieszczono taras oparty na betonowych słupach (zdjęcie). Ale zaprojektowano go w taki sposób, że sprawia wrażenie niemal zawieszonego w powietrzu.

W modernistycznej stylistyce

Elewacje o geometrycznych formach powodują, że budynek ma monumentalny charakter. Wyraźnie zaznaczone podziały ścian, z płaszczyznami muru podzielonymi pionowymi i poziomymi pasmami okien, łagodzą nieco tę surowość bryły.

Budynek wzniesiono na nieregularnym planie, dłuższym bokiem w poprzek działki, starając się ustawić go możliwie najbliżej krawędzi skarpy. Chodziło o to, żeby nadrzeczny krajobraz jak najintensywniej "przedostawał się" do wnętrza budynku, współtworząc atmosferę i charakter jego pomieszczeń. Atrakcyjny pejzaż można zatem podziwiać zarówno z górnej kondygnacji - przez wielometrową galerię okien, jak i z parteru - dzięki wielkim przeszkleniom otwierającym się na przestrzeń tarasu.

Od strony wjazdu na działkę budynek sprawia wrażenie bardzo regularnego, zbudowanego z brył przenikających się pod kątem prostym. Dopiero od strony rzeki widać, że jego rzut jest nieregularny. Taki trochę skomplikowany układ nie powstał przypadkowo - podkreśla Ewa Kuryłowicz, współprojektantka budynku. Wynika on z rzeźby terenu - skosy ścian powtarzają kierunki opadania skarpy, a zestawiane pod kątem skrzydła odzwierciedlają kształt zakola rzeki.

Ciekawa jest również konstrukcja budynku. Wykonano ją bowiem z betonu, który po dociepleniu wykończono w taki sposób, by podkreślić nowoczesny charakter domu. Elewacja ścian równoległych do linii skarpy w większości powstała z betonu architektonicznego, natomiast ściany prostopadłe wykończono okładziną z piaskowca, zamontowaną na sucho (na kotwach systemowych). Z betonu powstało również zadaszenie przylegającego do budynku tarasu.

1 2  następne »