Kiedyś na miejscu tego domu stała wiejska szkoła. Budynek, położony na uboczu niewielkiej wsi, na niedużym wzgórzu wśród starych dębów, dawno przestał jednak służyć mieszkającym tu dzieciom. Lata socjalizmu bardzo mu zaszkodziły. Zaniedbany, od dawna nieremontowany, popadł w ruinę. Losy tego miejsca odmienili dopiero niedawno jego nowi właściciele.

Podstawowe informacje o domu

Kupili, zburzyli, zbudowali

Basia i Tomek szukali w okolicy miejsca na zbudowanie domu i osiedlenie się na stałe na wsi. Dystans 30 km od Warszawy wydawał im się optymalny. Nawet codzienne dojazdy do centrum z takiej odległości nie są zbyt dokuczliwe. W okolicy mieli wielu znajomych, którzy zamieszkali poza miastem dobrych kilka lat temu. Znali więc to miejsce i już od dawna zachwycali się pięknem otaczającej przyrody: mazowieckimi łąkami i lasami, a zwłaszcza starymi, dziś już niewykorzystywanymi i pozostawionymi samym sobie stawami rybnymi.

Dlatego kiedy tylko pojawiła się informacja o wystawieniu na sprzedaż starego budynku szkolnego stojącego w tej okolicy, wzięli udział w przetargu. Początkowo mieli nawet nadzieję, że obiekt uda się uratować i przerobić na dom. Jednak gdy działka była już ich własnością, po bliższym zapoznaniu się ze stanem technicznym stwierdzili, że koszty ratowania ruiny byłyby nieproporcjonalnie wysokie.

Zapadła więc decyzja, by postawić nowy dom. A skoro nowy - to przystosowany do dzisiejszych potrzeb i upodobań właścicieli, czyli zbudowany w nowoczesnych technologiach, z dzisiejszych materiałów.

Czytaj także:

Doświadczenia właścicieli

Z duchem czasu

Jedni budują domy w stylu klasycznym, nawiązujące do dawnych wzorów budownictwa pozamiejskiego, jak dwory czy pałacyki. Inni, do których zaliczają się również nasi gospodarze, wolą mieć dom zgodny z duchem epoki, technologicznie przystający do czasu i miejsca, w którym powstał. Dlatego Basia i Tomek postanowili, że ich dom będzie nowoczesny, prosty w formie, przestronny i przeszklony. No i otwarty na otaczającą przyrodę, która jest w ich przekonaniu największym atutem mieszkania na wsi.

Zaprojektowanie bryły domu inwestorzy powierzyli Pracowni Architektonicznej Wojciecha Szymborskiego i jego syna Leszka. Wnętrza oddali w ręce Magdy i Bazylego Krasulaków, z którymi współpracowali wcześniej przy urządzaniu warszawskiego mieszkania.

Budynek został wkomponowany w istniejący krajobraz, którego najważniejszym elementem są wysokie dęby. Dzięki temu zieleń daje cień budynkowi i chłodzącą w upalne dni wilgoć.

Powstała bryła jasna, rozłożysta, z jednym piętrem i wieloma tarasami zaplanowanymi na obu poziomach z różnych stron świata, by domownicy w zależności od pogody i pory dnia mogli wypoczywać z tej strony domu, która w danej chwili daje im największy komfort.

Elewacja na parterze została obłożona płytkami piaskowca, natomiast na piętrze - drewnem.

Kamienne schody z tarasów prowadzą do ogrodu bezpośrednio na krótko ostrzyżoną trawę, do rosarium i na plac zabaw dla dzieci.

Zobacz galerię zdjęć willi

Dom dla mebli, meble dla domu

Właściciele dotychczas mieszkali w Warszawie, w dużym, wysokim, przedwojennym mieszkaniu na Ochocie, umeblowanym pięknymi, oryginalnymi meblami w stylu polskiego art déco. Były to meble potężne, potrzebujące przestrzeni, by można było docenić cały ich kunszt oraz urodę. Jednocześnie bardzo dobrze komponujące się z nowoczesną architekturą.

Basia i Tomek nie wyobrażali sobie rozstania się z nimi - tym bardziej, że niektóre to pamiątki rodzinne, a pozostałe stanowią gromadzony latami zbiór wyszukiwany w galeriach. Przez lata udało im się zebrać unikalną kolekcję mebli z przedwojennej poznańskiej fabryki, zrobionych specjalnie na słynną PeWuKę (Powszechną Wystawę Krajową z 1929 r.). Można by powiedzieć, że kubatura nowego domu powstała w pewnym sensie ze względu na te meble. Zwłaszcza wysokość pomieszczeń, sięgająca 4 m, i wielkich rozmiarów salon połączony z jadalnią zostały specjalnie zaprojektowane właśnie z myślą o przyszłym wyposażeniu domu. Proporcje wnętrz i duże przestrzenie stanowią odpowiednie tło dla efektownych sprzętów z ubiegłego wieku. Towarzyszą im wielkie okna, dodatkowo poszerzające pokój i pozwalające podziwiać to, co dzieje się w ogrodzie.

Wysokie dwuskrzydłowe drzwi wypełnione fazowanymi szybami, w których załamuje się światło, pozwalają przenikać się poszczególnym przestrzeniom. Takimi drzwiami salon oddzielony jest od holu i od biblioteki, co umożliwia mieszkańcom zarówno zachowanie kontaktu z pozostałą częścią parteru, jak i - w razie potrzeby - odizolowanie się od reszty domowników.

1 2  następne »