Już dawno eksperci przewidywali taki rozwój sytuacji i na szczęście dostrzegły to także elity polityczne Unii Europejskiej. Racjonalizacja użytkowania energii stała się jednym z priorytetów unijnej polityki. Pierwszy jej spektakularny sukces to dyrektywa o certyfikacji energetycznej sprzętu AGD. Dzięki niej, tylko w wyniku dostarczenia nabywcom czytelnej informacji o standardzie energetycznym sprzętu gospodarstwa domowego, przeciętna jego energochłonność spadła o kilkadziesiąt procent. W niektórych asortymentach praktycznie nie mamy innego sprzętu niż w klasie energetycznej "A". Konkurencja w branży dotyczy już tylko obniżenia zużycia energii w ramach tej klasy, a na rynku pojawiają się wyroby z oznakowaniem "A+++". Oznacza to obniżenie zapotrzebowania na energię o 70% w stosunku do górnej granicy energochłonności klasy "A".

Kolejnym krokiem była Dyrektywa 2002/91/UE w sprawie certyfikacji energetycznej budynków. Powinna ona także doprowadzić do podobnego obniżenia energochłonności, jak to miało miejsce w sprzętach AGD. Tym bardziej, że eksperymentalne budowy wskazywały, że radykalnemu podniesieniu standardu energetycznego budynków nie musi towarzyszyć istotny wzrost kosztów budowy. Istnieje zatem ogromny potencjał obniżenia energochłonności w budownictwie.

Niestety, w Polsce wdrażanie tej dyrektywy przebiega nad wyraz opornie. Jak się wydaje, przyczyną tego jest struktura rynku, na którym najistotniejszym graczem są deweloperzy. To powoduje bowiem rozdzielenie nakładów podnoszących standard energetyczny od korzyści.

Na rynku budowlanym o wartości nieruchomości decyduje przede wszystkim lokalizacja. Tym samym nakłady na podniesienie standardu energetycznego nie mają istotnego wpływu na ceny mieszkań. A zatem wydatki te podnosiłyby koszty budowy, obniżając tylko zyski deweloperów. Korzyści finansowe z tych nakładów odnosiliby za to nabywcy, którzy niestety ich nie doceniają, także z powodu niskiego poziomu świadomości ekologicznej.

Klasy energetyczne budynków

Z tych względów podnoszenie z mocy prawa wymogów stawianych energochłonności nowo budowanym budynkom napotka na opór. W Polsce jest on tak skuteczny, że wdrożenie dyrektywy zostało opóźnione o co najmniej 8 lat.

Szczytowym osiągnięciem branży jest to, że przy okazji wdrażania przepisów Dyrektywy 2002/91/UE nie tylko nie podniesiono wymagań dla nowo budowanych domów, ale wręcz je obniżono.

Udało się także praktycznie zneutralizować jej oddziaływanie na rynek, wprowadzając całkowicie przeciwskuteczny system graficznego obrazowania klasy energetycznej budynku. W miejsce sprawdzonego systemu oznaczania klas dużymi literami alfabetu - co znacznie obniżyło energochłonność sprzętu AGD - wprowadzono całkowicie nieczytelną linijkę.

Unia Europejska nie rezygnuje

W Polsce nie wprowadzono żadnych sankcji dla uchylających się od przekazania świadectwa energetycznego nabywcy lub wynajmującemu dom lub mieszkanie.

W takiej sytuacji Unia postanowiła odnowić Dyrektywę, by wyeliminować luki pozwalające na jej skuteczne obchodzenie. W uchwalonej 19 maja 2010 roku Dyrektywie 2010/31/UE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, jest nie tylko obowiązek wprowadzenia sankcji dla osób łamiących przepisy wdrożeniowe, ale także od roku 2020 obligatoryjny wymóg budowania wyłącznie budynków prawie zeroenergetycznych.

Powinno to uczynić budowane przez deweloperów budynki bardziej dostępnymi finansowo niż ma to miejsce obecnie. Stanie się tak dlatego, że już teraz o dostępności ekonomicznej mieszkania czy domu decyduje nie tylko wysokość raty kredytu, ale także koszty eksploatacji, i to w coraz większym stopniu.

Naszym cyklem "Inwestuj w PIERWSZE PALIWO" chcemy udowodnić, że domy "prawie zeroenergetyczne" to nie wymóg zwariowanych ekologów z Brukseli, ale ekonomiczny interes i zarazem konieczność. Według szacunków ekspertów, 80% emitowanych do środowiska zanieczyszczeń to wynik pozyskiwania energii z paliw kopalnych. Pod ich wpływem degraduje się otaczająca nas przyrodą, i bardzo mylą się ci, którym się wydaje, że nie jesteśmy jej częścią.

Przypadający na najbliższe lata szczyt wydobycia ropy naftowej to jedynie czubek góry lodowej, z którą nieuchronnie zderzy się nasza cywilizacja. Po ropie nastąpi szczyt wydobycia gazu, a potem węgla i uranu, tym szybciej, że rosnący popyt będzie poszukiwał substytutów wyczerpywanych zasobów. By uniknąć przykrych konsekwencji tego zderzenia, musimy na masową skalę zacząć ograniczać zużycie energii, czyli eksploatować przede wszystkim "pierwsze paliwo". Już dzisiaj, jak widać z naszych rachunków, może być ono tańsze od paliw kopalnych. A przecież przed nami zarówno perspektywa gwałtownego wzrostu ich cen, jak i - z powodu efektu skali - systematyczna obniżka kosztów PIERWSZEGO PALIWA.

Inwestycja w pierwsze paliwo

Przedmiotem naszych rozważań uczyniliśmy dom z użytkowym poddaszem o powierzchni w obrysie ścian zewnętrznych 180 m2, czyli o około 150-160 m2 powierzchni użytkowej.



W numerze marcowym, w pierwszym odcinku naszego cyklu pokazaliśmy, jakie korzyści możemy odnieść stawiając na PIERWSZE PALIWO przy projektowaniu podłogi na gruncie i ścian zewnętrznych.

Teraz sprawdzimy, jakie możemy mieć korzyści z inwestycji w dodatkowe ocieplenie dachu (ponad wartości wymagane przez przepisy budowlane).

1 2  następne »