Cegieł klinkierowych i licowych nadających się na elewacje jest na rynku mnóstwo. Różnią się wymiarami oraz kolorami, mają też różnie ukształtowaną powierzchnię licową (gładką, ryflowaną, z fakturą). Uzupełnieniem cegieł podstawowych są kształtki przeznaczone do wykonywania detali architektonicznych (np. parapetów) oraz wykończeń murów.

Najpopularniejsze są cegły w różnych odcieniach czerwieni, ale można też kupić brązowe, żółte, piaskowe, a nawet białe. Mogą być barwione w masie (całe są w tym samym kolorze) lub - w wyniku wypalania z różną ilością tlenu - mieć jaśniejszy albo ciemniejszy odcień na powierzchni. Duże możliwości "kolorowania" cegieł daje też technika angobowania, czyli nakładanie na nie przed wypaleniem szlachetnej, specjalnie dobranej gliny.

Najczęściej z cegieł klinkierowych muruje się warstwę osłonową ściany trójwarstwowej; grubość tej warstwy nie może być mniejsza niż 7 cm.

Z wiatrem pod elewacją

Jeśli ściany trójwarstwowe są ocieplona wełną mineralną (a tak zwykle się je ociepla), między wełną a ścianką z klinkieru należy pozostawić kilkucentymetrową szczelinę wentylacyjną (nie jest ona potrzebna, gdy jako termoizolację stosuje się styropian). Szczelina umożliwia osuszanie wełny, gdyby w chłodniejszych warstwach ściany doszło do lokalnego zawilgocenia - na przykład wskutek kondensacji pary wodnej czy zacinającego deszczu, który wiatr wciska między spoiny muru.

Aby powietrze mogło swobodnie krążyć pod ścianą elewacyjną, muszą w niej zostać zrobione otwory - wlotowe na dole i wylotowe na górze ściany. Dodatkowo otwory takie powinny się znaleźć również nad wszystkimi drzwiami oraz nad i pod oknami. Jak je zrobić? Najprościej pozostawić po prostu puste, niewypełnione zaprawą spoiny pionowe co kilka cegieł (łączna powierzchnia otworów na 1 m2 ściany powinna wynosić 350-750 mm2). W pustych spoinach można zamontować specjalne kratki wentylacyjne, które zabezpieczają przed gryzoniami i owadami.

Zobacz jak powinna wyglądać szczelina wentylacyjna

Zakotwione na mur

Ściany elewacyjne są zbyt cienkie i wiotkie, by stać "luzem" - muszą być zakotwione do ściany nośnej. Do łączenia ścian nośnych z elewacyjnymi można stosować kotwy systemowe wykonane z płaskowników lub gotowych prętów zakończonych łącznikami do szybkiego montażu.

Przy kotwieniu ścian osłonowych do nośnych należy pamiętać o kilku zasadach:

kotwy muszą być zagłębione w murze nośnym na co najmniej 5 cm (a najlepiej 6-8 cm);

odstępy pomiędzy kotwami powinny wynosić 460 mm (co sześć cegieł) w pionie i 500 mm (co dwie cegły) w poziomie; na 1 m2 muru powinny przypadać minimum 4 kotwy;

wzdłuż wszystkich swobodnych krawędzi warstwy osłonowej (np. wokół otworów okiennych, w narożach budynku, wzdłuż górnej krawędzi ściany, przy szczelinach dylatacyjnych) kotwy należy rozmieścić gęściej.

Na kotwy należy zakładać talerzyki z tworzywa sztucznego z kapinosami. Talerzyki te dociskają warstwy termoizolacji, a dzięki kapinosom woda skraplająca się na zimnym metalu ścieka w dół szczeliny wentylacyjnej, nie przemieszczając się wzdłuż kotew i nie zawilgacając izolacji.

Zobacz rysunek:

Kotwienie ścian elewacyjnych - rys.1

Kotwienie ścian elewacyjnych - rys.2

Kotwienie ścian elewacyjnych - rys.3

Porządnie uzbrojone

Ściana elewacyjna, podobnie jak ściana nośna, musi mieć własne nadproża nad otworami okiennymi oraz drzwiowymi. Zbrojenie nadproża stanowią najczęściej płaskie kratownice umieszczane w spoinach poziomych oraz strzemiona układane w spoinach pionowych pierwszej warstwy cegieł nad otworem. Cegły mogą być ułożone pionowo lub poziomo. Liczba zbrojonych spoin poziomych zależy od rozpiętości otworu i liczby warstw cegieł nad otworem.

1 2  następne »