Paroizolacja nie blokuje całkowicie napływu pary do ocieplenia (nie jest to możliwe), ale skutecznie go spowalnia. Zanim para wodna przeniknie przez folię do ocieplenia, znaczna jej część zostanie usunięta na zewnątrz dzięki szczelinie wentylacyjnej.

By folia paroizolacyjna spełniała swoją funkcję, powinna być starannie ułożona między ociepleniem a płytami gipsowo-kartonowymi. Połączenia najlepiej jest uszczelnić specjalną taśmą dwustronną. Nieszczelne ułożenie paroizolacji może spowodować duże szkody. Przez dziury w folii lub niedokładnie zaklejone brzegi jej pasów para wodna będzie gwałtownie przepływać, zawilgacając dach. Skutki tego nie od razu są widoczne. Bywa, że dopiero po kilku latach na obudowie z płyt gipsowo-kartonowych zaczynają pojawiać się wilgotne plamy.

Paroizolacje starszego typu w dużym stopniu ograniczały przepływ pary wodnej. Obecnie częściej stosuje się folie paroizolacyjne nie tyle blokujące, co regulujące ten przepływ. Rodzaj paroizolacji najlepiej dopasować do ułożonej na dachu folii wstępnego krycia: im większa jest jej paroprzepuszczalność, tym mniej szczelna może być paroizolacja.

Folia paroizolacyjna jest niezbędna, gdy na poddaszu jest jedynie wentylacja grawitacyjna. Z folii tego rodzaju można zrezygnować wyłącznie w pomieszczeniach suchych (na przykład w sypialniach, garderobach), jeśli ocieplenie jest osłonięte od zewnątrz membraną dachową. Dotyczy to jednak tylko tych domów, w których zastosowano wentylację mechaniczną nawiewno-wywiewną.