Blachodachówka jest chętnie stosowana do krycia dachów. Nie ma tu żadnych ograniczeń co do rodzaju budynku, duży jest również zakres dopuszczalnych kątów nachylenia połaci dachu. Minimalne nachylenie połaci zależy od wielkości elementów pokrycia i wynosi odpowiednio:

- 9° - jeśli mają to być duże arkusze;

- 17° - jeżeli będzie to jednomodułówka, czyli arkusze, które odpowiadają jednemu rzędowi dachówek.

Prawie nie ma natomiast ograniczeń co do nachylenia maksymalnego - może to być nawet 90°.

Blachy powlekane można stosować niemal wszędzie. Pewną ostrożność (lub staranność przy wyborze rodzaju blachy) powinni zachować jedynie inwestorzy budujący w regionach silnie uprzemysłowionych, o dużym zanieczyszczeniu powietrza tlenkiem siarki lub nadmorskich, o średnim i dużym zasoleniu.

Nie ma natomiast żadnych przeciwskazań, by blachodachówką kryć dachy domów zbudowanych w miejscach zacienionych, a nawet gęsto porośniętych drzewami. Ze wszystkich materiałów dekarskich właśnie blacha jest najmniej podatna na porastanie mchem.

Rdzeń stalowy

"Sercem" blachodachówki jest stalowy rdzeń ukryty pod warstwami ochronnymi i wykończeniowymi. Do jej produkcji używa się różnych gatunków stali; od jej składu chemicznego zależy wytrzymałość, sprężystość i twardość pokrycia. Duże znaczenie dla właściwości stali ma też jej jakość - ten sam gatunek, wyprodukowany przez dwie różne huty, może mieć zupełnie inne parametry.

Jak poznać, czy do produkcji blachodachówki użyta została dobra stal? Osobie, która nie ma na co dzień styczności z pokryciami dachowymi, trudno będzie to określić. W pewnym stopniu wyznacznikiem jakości jest cena blachodachówki (zależy ona m.in. od kosztów użytego surowca). Zbyt niska (przy blachodachówce powlekanej - poniżej 20 zł/m2) może świadczyć o złej jakości jej elementów składowych (na przykład stali czy zabezpieczenia antykorozyjnego).

Dla jakości blachodachówki ważna jest też grubość rdzenia - musi on mieć min. 0,5 mm dla powlekanych i 0,4 mm dla tych z posypką. Standardowa grubość powłoki cynkowej (nakładanej z obu stron rdzenia) to 275 g/m2.

Dokumentem potwierdzającym, że blachodachówka spełnia obowiązujące wymagania, jest aprobata techniczna i (lub) deklaracja zgodności - powinien je mieć każdy producent.

Rodzaje powłok

Porównując blachodachówki, szczególną uwagę trzeba zwrócić na ich ostatnią warstwę (wykończenie). To ona nadaje pokryciu określony wygląd (barwę i fakturę), a przede wszystkim - decyduje o jego trwałości. Warstwą wykańczającą dla większości sprzedawanych u nas blachodachówek jest barwna powłoka z tworzywa. Blachy powlekane mają znacznie dłuższą trwałość niż blachy ocynkowane lub pokryte alucynkiem - określa się ją nawet na 40-50 lat. Nie wymagają konserwacji przez 15-30 lat (zależnie od rodzaju powłoki i agresywności środowiska).

Powłoki robi się z różnych materiałów: poliestrów, plastizolu, PVDF i puralu. Popularny dawniej akryl, ze względu na zaledwie satysfakcjonujące właściwości antykorozyjne i słabą odporność na promieniowanie UV, obecnie rzadko się już stosuje (i blachy z taką powłoką - jeśli się trafi - lepiej nie kupować).

Poliester standard. To najstarszy rodzaj powłoki, o grubości 25 mikronów (25 m = 0,025 mm). Jest gładki i błyszczący, ale najmniej ze wszystkich dostępnych powłok odporny na płowienie oraz uszkodzenia mechaniczne i czynniki chemiczne - choć spełnia wszystkie wymagane normy.

Jest to powłoka najtańsza i dostępna w największej liczbie kolorów. Gwarancja: 5-10 lat.

Poliester mat. To udoskonalona wersja poliestru standard. Powłoka jest grubsza od poprzedniej (35 m) i prawie bez połysku, lekko chropowata i porowata, dzięki czemu pokrycie bardziej przypomina dachówkę. Ma dobrą odporność na korozję i promieniowanie ultrafioletowe.

Występuje w mniejszej liczbie kolorów niż poliester standard i jest od niego o blisko 10% droższy. Gwarancja: 5-10 lat.

Pural. Lekko wytłaczana powłoka na bazie poliuretanu z dodatkiem poliamidu, o grubości od 50 m. Bardzo odporna na ścieranie, uszkodzenia mechaniczne, czynniki chemiczne i promienie UV; takie blachy są polecane do krycia dachów w regionach zanieczyszczonych i gdzie występują zmienne warunki atmosferyczne. Są dostępne w mniejszej liczbie kolorów niż blachy z poliestrem i znacznie droższe. Gwarancja: zwykle 15 lat.

PVDF (PVF2). Gładka i błyszcząca powłoka z polifluorku winylu z dodatkiem akrylu. Cienka (od 27 m), ale bardzo trwała, odporna na czynniki chemiczne, twarda i o bardzo trwałych kolorach. Blachy z powłoką PVDF są polecane zwłaszcza w warunkach silnego zanieczyszczenia środowiska. Produkowane w wielu kolorach (także metalicznych), najdroższe z blach powlekanych. Gwarancja: zwykle 15 lat.

1 2  następne »