Minimum taką, aby uzupełniać straty ciepła w pomieszczeniach budynku i podgrzewać je do żądanej temperatury, kiedy na zewnątrz jest od -16°C do -20°C (temperatura przyjmowana w obliczeniach zapotrzebowania budynku na ciepło). Jest to tzw. moc zainstalowana, ale dobrze jest, by moc instalacji była wyższa około 30% od wyliczonych strat ciepła, aby układ grzewczy szybciej reagował na spadki temperatury, a więc podłoga w krótszym czasie się nagrzewała.

W nowych, dobrze zaizolowanych budynkach moc grzewcza instalacji w łazienkach wynosi zazwyczaj 120-150 W/m2, a w pozostałych pomieszczeniach mieszkalnych - 80-100 W/m2. Jeśli jednak w pokoju planuje się duże okna bądź drzwi balkonowe, moc ogrzewania podłogowego powinno się zwiększyć na przykład do 200 W/m2 w tzw. strefie brzegowej, czyli na szerokości około 1 m wzdłuż ścian zewnętrznych i pod oknami. Zapobiegnie to nieprzyjemnemu odczuciu chłodu w pobliżu okien.

Uwaga! Elektrycznego ogrzewania podłogowego nie można układać pod elementami stałej zabudowy: np. pod kuchenką, lodówką, meblami bez nóżek, ani też pod wanną, brodzikiem czy stojącą miską ustępową, bo mogłoby to spowodować miejscowe przeciążenia instalacji. W wyniku tego moc instalacji ułożonej na pozostałej, wolnej powierzchni podłogi trzeba zwiększyć, rekompensując brak ogrzewania na jej zabudowanej części, przy czym nie wolno oczywiście przekroczyć maksymalnych wartości mocy grzewczej (patrz tabela poniżej).

Moc ogrzewania podłogowego zależnie od miejsca zainstalowania

Rodzaj ogrzewania	Zalecana moc grzewcza [W/m2]	Maksymalna moc grzewcza [W/m2]
bezpośrednie w nowych budynkach	70-120	150
bezpośrednie - renowacyjne	100-150	150
akumulacyjne	125-175	175
w strefach brzegowych	200-250	250
pod posadzkami drewnianymi	80-100	100
w podłodze na legarach	60-80	80