Kiedy jeszcze nieduży parterowy dom traktowałam jedynie jako domek letniskowy, poleciłam zbudowanie kominka z otwartym paleniskiem. Potem, po zamieszkaniu w nim na stałe, kupiłam żeliwny wkład. Nie musiałam zmieniać lokalizacji kominka, ponieważ stał on w idealnym miejscu: w centralnym miejscu domu i frontem do połączonych pomieszczeń dziennych - salonu i jadalni, w odpowiedniej odległości od mebli i telewizora (jedynie kwiaty nie wytrzymują w moim domu wahań temperatury i suchego powietrza).

Ze względu na małą powierzchnię parterowego budynku nie zastosowałam systemu rozprowadzania ciepła. Za to, z myślą o jego dobrym rozchodzeniu się w stronę kuchni i sypialni, wybrałam model z narożną szybą i wycięłam w obudowie otwór skierowany w stronę tych pomieszczeń. To wystarczyło, żeby we wnętrzu zapanowała komfortowa temperatura.

Drewnianą podłogę ochraniam opaską z terakoty. Natomiast drewno układam tylko na ozdobnym metalowym stojaku, który zajmuje mało miejsca.

Przez kilka lat kominek był jedynym źródłem ciepła w domu, ale obecnie, po podłączeniu budynku do sieci gazowej, ciepło w 70% pochodzi z kotła na gaz.

Wszystkim użytkownikom kominków radzę systematyczne wzywać kominiarza. U mnie zapaliły się kiedyś sadze w kominie. Po tym zdarzeniu od razu zamontowałam w kominie stalową rurę. Powiększyłam również jego wysokość, aby wystawał ponad kalenicę.

Negatywnym skutkiem częstego używania kominka jest konieczność częstszego malowania ścian, no i... dźwiganie drewna.