Czym obudować wannę

tekst Małgorzata Krośnicka
14.04.2012 , aktualizacja: 13.04.2011 16:16
A A A Drukuj
Najczęściej obudowy muruje się z bloczków z betonu komórkowego, które łatwo dopasować do kształtu wanien

Najczęściej obudowy muruje się z bloczków z betonu komórkowego, które łatwo dopasować do kształtu wanien (Fot.: CERSANIT)

Wannę można wykończyć niemal dowolnie - przyklejając płytki ceramiczne, drewno, hartowane szkło czy nawet metalową blachę. Żeby to jednak zrobić, trzeba najpierw wykonać obudowę wanny.
Choć projektanci łazienek coraz częściej namawiają nas na modele wolno stojące, osadzone na ozdobnych nóżkach lub wanny wbudowane w strop, wciąż najpopularniejszym sposobem montażu tych urządzeń jest wykonanie obudowy. Nie jest to skomplikowane zadanie, nawet jeśli wanna ma asymetryczny kształt czy mocno zaokrąglone brzegi. Możemy dokupić do niej gotową obudowę, którą wystarczy zamocować. To najmniej pracochłonny sposób obudowania wanny, bo nie musimy już martwić się o jej wykończenie.

Inne rozwiązanie to wymurowanie niskich "ścianek" wzdłuż boków wanny lub wykonanie ich w systemie lekkiej zabudowy. Taką obudowę można wykończyć dowolnie wybranym materiałem. Przy odrobinie wprawy w pracach remontowych, można sobie z tym poradzić samodzielnie.

Na czym oprzeć wannę

Sama obudowa najczęściej nie służy do posadowienia wanny, lecz przede wszystkim do osłonięcia podłączeń wodnych i odpływu. Stabilne podparcie gwarantują wannie nóżki lub specjalny stelaż. Wyjątkiem są oferowane przez producentów kształtki styropianowe, zwane nośnikami, które są elementami montażowymi, a zarazem stanowią obudowę wanny.

Nogi i stelaże. Najczęściej są sprzedawane w komplecie z wanną. Modele przeznaczone do niewielkich wanien, składają się z dwóch szyn opartych na nogach. Na tych szynach ustawia się wannę. Aby oparcie było stabilne, stosuje się rozpórki, których zadaniem jest utrzymanie szyn w zaplanowanym miejscu. Do większych wanien używa się odpowiednio więcej szyn nośnych. Specjalne systemy montażowe oferowane są do wanien owalnych i asymetrycznych.

Nośnik styropianowy.Taką formę kupuje się "na miarę", do konkretnego modelu wanny. Produkowana jest z twardego styropianu, który umożliwia stabilne osadzenie wanny. Jednocześnie izoluje ją cieplnie (dzięki czemu woda nie stygnie zbyt szybko) i akustycznie (nie słychać wody uderzającej w dno wanny).

Styropianowy nośnik bardzo łatwo zamontować - po przymiarce i sprawdzeniu czy otwory odpływowe w wannie i obudowie znajdują się w tym samym miejscu, podłącza się syfon, a sam nośnik przykleja do podłogi. Następnie do obudowy trzeba wstawić wannę i połączyć ją z syfonem. Ostatnie zadanie to przymocowanie okładziny wykończeniowej - można ją przyklejać bezpośrednio do nośnika. (zdjęcie)

Gotowe obudowy

Oferowane są do wanien akrylowych i stalowych o zróżnicowanych kształtach. Najczęściej panele wykonane są z akrylu lub laminatu, ale do ekskluzywnych wanien można dokupić obudowy z drewna egzotycznego czy szkła. Panele najlepiej kupować razem z wanną. Akryl z czasem zmienia kolor, więc najlepiej, gdy osłona i wanna pochodzą od tego samego producenta. Zresztą nawet nowe produkty z różnych fabryk mogą różnić się odcieniem.

Zaletą gotowej osłony jest to, że idealnie pasuje do kształtu wanny. Także z jej zamontowaniem nie ma większych problemów - należy zamocować ją zatrzaskami do krawędzi wanny i ściany (zdjęcie) albo do krawędzi wanny i specjalnych wsporników (zdjęcie). Łatwo ją założyć i nietrudno zdjąć, co jest wygodne, gdy w razie awarii musimy mieć swobodny dostęp do syfonu czy podłączeń baterii.

Obudowy murowane

To rozwiązanie jest najczęściej stosowane. Obmurować możemy zarówno tradycyjne wanny prostokątne, jak i modele o bardziej fantazyjnych kształtach. Taką obudowę da się wykończyć dowolnym materiałem: płytkami ceramicznymi, kamieniem, drewnem egzotycznym lub połączyć kilka z nich.

Do murowania doskonale nadają się bloczki z betonu komórkowego o grubości 5 lub 11 cm, które łączy się ze sobą za pomocą zaprawy klejowej. Można je łatwo przycinać na wymiar oraz szlifować - najlepiej odpowiednim do tej czynności narzędziem (pacą lub strugiem). Trzeba jednak pamiętać, że podczas cięcia i szlifowania beton mocno pyli, więc jeśli jest taka możliwość, to lepiej robić to na zewnątrz lub zabezpieczyć pomieszczenie folią.

Uwaga! Wanny akrylowe nie mogą być zamurowane na stałe. Między górną powierzchnią obmurówki a krawędzią wanny musi zostać przerwa około 2-3 mm, którą po zakończeniu prac należy uszczelnić silikonem.

Obudowy z płyt gipsowo-kartonowych

Wykonuje się je w systemie suchej zabudowy. Podstawą są metalowe stelaże, do których mocuje się wodoodporne płyty gipsowo-kartonowe lub gipsowo-włóknowe (nie pęcznieją pod wpływem wilgoci). W ten sposób możemy obudowywać wanny prostokątne, jak i te z zaoblonymi bokami - w sprzedaży są specjalne płyty przygotowane fabrycznie do wyginania; fachowcy od suchej zabudowy potrafią też giąć na mokro zwykłe płyty.

Ruszt, na którym zamocowane zostaną płyty, składa się ze specjalnych profili nazywanych przypodłogowymi lub oznaczanych literą U, które mocuje się do podłogi i wykonuje z nich górną poprzeczkę stelaża. Zależnie od kształtu wanny, używa się profili poziomych prostych lub z nacięciami, które pozwalają na ich wyginanie i dopasowanie obudowy do kształtu wanny. Pomiędzy profile poziome wsuwa się metalowe słupki o przekroju w kształcie litery C - powinny się znaleźć m.in. przy ścianach i narożach wanny. Do takiego rusztu przykręca się płyty (zdjęcie). Jeśli wycinamy obudowę z kilku kawałków płyty, miejsca ich łączeń muszą znaleźć się na pionowym profilu. Odcinki płyt przykręca się (każdy osobno) do profila, a ich krawędzie wyrównuje szpachlą. Jeśli obudowa powinna mieć większą wytrzymałość na obciążenie, np. planujemy płytki z kamienia naturalnego, najlepiej wykonać ją z dwóch warstw płyt.

Przed kafelkowaniem powierzchnię płyt pokrywa się gruntem, który zapobiega wchłanianiu wilgoci z zaprawy. Do mocowania płytek najlepiej zastosować kleje o podwyższonej elastyczności.

Otwory rewizyjne

W stałej obudowie (murowanej lub wykonanej z płyt gipsowo--kartonowych) potrzebny jest otwór rewizyjny, który zapewni dostęp do syfonu, co oznacza, że musimy zaplanować go po stronie odpływu. Jeśli wanna ma być wykończona dużymi płytkami, najczęściej wycina się otwór w obudowie, po czym maskuje go pojedynczą płytką zamocowaną tylko na zaprawie do spoinowania. Taką płytkę łatwo rozpoznać, nawet gdy się zapomni, gdzie się znajduje - wystarczy wówczas opukać obudowę. Kafelek, za którym jest pusta przestrzeń, będzie wydawał głuchy odgłos.

Inną metodą zamaskowania otworu rewizyjnego jest wykończenie jego obrzeży metalową ramką i osłonięcie ją płytką z przyklejonymi od spodu magnesami. Można także wstawić do otworu gotowe drzwiczki rewizyjne, ale jest to rozwiązanie najmniej estetyczne.

Jeśli nie chcemy mieć kłopotu z dostępem do syfonu, najlepiej kupić syfon czyszczony od góry. Warto jednak zostawić sobie dostęp do podłączeń baterii bez konieczności jej wykręcania, aby w razie awarii nie trzeba było rujnować obudowy. Otwór najlepiej wykonać w ścianie lub bocznej ściance, przy której ma być montowana bateria. Jeśli jest to ściana działowa, otwór rewizyjny może być dostępny z pomieszczenia za tą ścianą; maskuje się go łatwą do zdjęcia płytą gipsowo-kartonową. Płytę taką można wykończyć w taki sposób, aby praktycznie nie wyróżniała się na tle ściany.

Zapisz się na NEWSLETTER. Co tydzień najnowsze wiadomości o budowie, remoncie i wykańczaniu wnętrz w Twojej poczcie e-mail: Zobacz przykład



Zobacz także
  • Czym obudować wannę janiejestem 05.11.11, 10:19

    Witam,gorąco polecam nowość na naszym rynku, czyli elastyczną obudowę wanny o nazwie BORAD. Wykonana jest ona z poliuretanu pokrytego folia aluminiową. Przystosowana jest do obudowy każdej »

Materiały budowlane

Znajdź produkty z oferty producentów materiałów budowlanych

PRZED DECYZJĄ
BUDOWA i REMONT
INSTALACJE
WNĘTRZA
WYKOŃCZENIE
KONTAKT Z REDAKCJĄ
  • ul. Czerska 8/10
  • 00-732 Warszawa
  • ladnydom@agora.pl