Możliwości wyboru stylu, wielkości, kształtu oraz materiału, z którego da się wykonać altanę, jest mnóstwo. Czasami trudno się zdecydować. Oto trzy pomysły naszych czytelników.

W łupkowym kręgu

Właścicielom zależało na tym, aby styl altany nawiązywał do wykończenia domu, ścieżek z betonowej kostki oraz oczka wodnego, kaskady i strumienia zbudowanych z naturalnych kamieni.

Altana znajduje się 20 m od domu, frontem zwrócona jest w stronę oczka wodnego, a lewym bokiem przylega do basenu (jest to wygodne i intymne zaplecze dla kąpiących się osób).

Oprócz codziennego odpoczynku altana służy jako miejsce do organizowania nie tylko rodzinnych posiłków, ale i większych przyjęć. W altanie swobodnie może usiąść kilkanaście osób. Wewnątrz znajduje się wymurowany z betonu, kamienia i szamotowych cegieł grill, który w chłodne dni ogrzewa wnętrze altany. Tuż przy nim usytuowano szeroką ladę do przygotowania posiłków, a pod nią schowki na drewno, węgiel drzewny, sprzęt do grillowania i wnękę na lodówkę. Właściciele żałują jedynie, że nie zaplanowali wędzarni (właściciel jest wędkarzem) i suszarni do grzybów.

Ściany. Otaczają altanę z trzech stron. Mają grubość 30 cm i wzniesiono je z różnej wielkości płyt z piaskowca. W celach ozdobnych i aby poprawić wentylację wnętrza altany w upalne dni, w ścianach wykonano okienka, a na szczytach murków - prześwity w kształcie fal.

Podłoga. Zrobiona jest z betonowej kostki w kolorze wiśniowym - tak samo jak podjazd i alejki wokół domu.

Dach. Jego konstrukcję wykonano z drewna świerkowego, impregnowanego ręcznie środkiem ogniotrwałym i grzybobójczym. Krokwie oparte są na murłatach przykręconych do ścian, a od strony frontu - do betonowo-kamiennych słupków. Dach jest pokryty dębowym gontem.

Aby złagodzić monumentalność kamiennych ścian przy wejściu do altany, w betonowych donicach posadzono kwiaty.

Romantycznie - w ruinach

Budowa altany była spowodowana brakiem miejsca do grillowania i przyjmowania dużego grona znajomych. Wcześniej właściciele mieli do dyspozycji tylko nieduży południowy taras znajdujący się na wysokości parteru. Postanowili wybudować większy, na poziomie trawnika, który miał być przedłużeniem już istniejącego tarasu. Zależało im na stworzeniu stylowego i funkcjonalnego miejsca, więc wykonanie projektu zlecili fachowcowi.

Ponieważ w odległości kilku metrów znajduje się dom sąsiada - z podobnie wykonanym tarasem na wysokości parteru, ważne było zapewnienie większej prywatności. Problem rozwiązano, stawiając stylizowany na ruiny ceglany murek (1,5 m od granicy działek).

Uzupełnieniem tarasu są znajdująca się w narożniku ogrodu (12 m od dolnego tarasu) piwniczka ziemna i krąg na ognisko, gdzie właściciele robią potrawy w kociołku - tzw. pieczonki.

Ponieważ tarasy są usytuowane na różnych wysokościach, trzeba było dobrze zaplanować przejście między nimi. Aby dojść z jednego na drugi, należy pokonać trasę: górny taras - schody - trawnik - taras dolny. Zadecydowali o tym właściciele, którzy nie chcieli tracić miejsca na kolejne schody.

Podłoga. Jest wykończona dużymi, ręcznie łupanymi płytami z czerwonego piaskowca. Kilka z nich ułożono poza obrys altany, a przerwy obsadzono macierzanką. Dzięki temu powstało płynne przejście kamiennego tarasu na trawnik.

Zadaszenie. Właściciele chcieli mieć ażurowe zadaszenie porośnięte winoroślą. Wykonano je z sosny impregnowanej ręcznie na kolor palisandrowy. Krokwie oparto na murłatach, które przykręcone są z jednej strony do elewacji domu, z drugiej - do słupów podporowych o wysokości 2,4 m i bokach o długości półtorej cegły - 38 cm. W powstały otwór włożono cztery pręty zbrojeniowe i wlano beton.

Tradycyjnie - z drewna

Altana wykonana jest według autorskiego projektu właścicieli ogrodu, ponieważ spośród dostępnych gotowych nie znaleźli oni interesującej ich propozycji. Do budowy wykorzystali gotowe, impregnowane przemysłowo elementy.

Altanę postawiono w centrum ogrodu, obok oczka wodnego, właściciele chcieli bowiem, by roztaczała się z niej panorama na całą posesję i słychać było szmer wody z fontanny zamontowanej w oczku. Ale nie zapomniano o tym, że ma być też funkcjonalna. Jest na tyle duża, że mieści się w niej okrągły stół o średnicy 1,5 m i osiem wygodnych drewnianych foteli - po ich odsunięciu można swobodnie poruszać się dookoła.

Ściany. Ich konstrukcję stanowią słupy o wysokości 2,2 m, które ustawiono w obrysie ośmiokąta, w odstępie 1,5 m. Między nimi zamontowano ażurową barierkę o wysokości 1 m, tak aby jej zakończenie znalazło się poniżej wysokości linii wzroku osób siedzących na fotelach.

Podłoga. Ma kształt ośmiokąta i wykonana jest z sosnowych, ryflowanych desek. Średnica koła opisanego na ośmiokącie wynosi 4 m i jest mniejsza od średnicy dachu o 1,8 m, bowiem najdłuższe możliwe do kupienia deski miały długość 4 m, a właściciele nie chcieli ich łączyć ze sobą. Gdyby nie to, średnica altany byłaby większa o około 1 m. Deski podłogowe przymocowano do ramiaka i legarów na wkręty do drewna. Zostawiono między nimi tylko minimalne odstępy, by umożliwić "pracę" drewna - właściciele chcieli bowiem uniknąć gromadzenia się pod podłogą liści i piasku.

Uwaga! Aby wnętrze altany nie zamakało od deszczu i śniegu, na zimę właściciele owijają ścianki folią bąbelkową. Dookoła altany wykonano też opaskę z kamienia chroniącą drewno przed zanieczyszczeniem mokrą ziemią.

Dach. Krokwie (o długości 4 m) są wygięte łukowato, co nadaje altanie efektowną i lekką formę. Zamocowano je na słupkach podporowych metodą na wpust, a na szczycie zebrano i przykręcono do stalowego łącznika. Dach pokryto gontem bitumicznym.