Wykończenie tarasu nad pomieszczeniem nieogrzewanym

Jan Wrześniak

Do wykonania nawierzchni tarasu najczęściej stosuje się płytki ceramiczne lub kamienne albo deski. Wykończenie drewnem jest znacznie prostszym rozwiązaniem, pod warunkiem, że materiał ten zostanie dobrze zabezpieczony impregnatem.

taras nad pomieszczeniem nieogrzewanym
Legarów, do których będą przykręcone deski, nie należy mocować do podłoża
Fot. Aleksandra Jasińska
Płytki ceramiczne powinny być mrozoodporne i mieć jak najmniejszą nasiąkliwość. Należy też zwrócić uwagę na to, żeby nie były zbyt duże (najwyżej o długości boku 25-30 cm).

Do ich mocowania trzeba użyć zapraw elastycznych i odpornych na niską temperaturę. Podczas klejenia stosuje się metodę podwójnego smarowania - zaprawę nanosi się i na podłoże, i na spód płytek. Wtedy nie powstaną puste przestrzenie pod okładziną. Taki sam efekt można osiągnąć stosując zaprawy półpłynne.

Do spoinowania najlepiej użyć zapraw dostosowanych do szerokości przestrzeni pozostawionych między płytkami (co najmniej 5 mm). Dobrze, jeśli dodatkowo mają one podwyższoną wodo- szczelność. Uniemożliwi to przedostawanie się wody pod płytki.

Dylatacje i styk płyty ze ścianą zewnętrzną domu należy wypełnić sznurem dylatacyjnym i uszczelnić silikonem.

Jeśli taras ma być wykończony drewnem, najlepiej wybrać deski z drewna egzotycznego - teaku, iroko lub badi - których nie trzeba impregnować. Mogą to być także odpowiednio zabezpieczone deski z drewna krajowego - sosnowego, modrzewiowego lub dębowego - ale trzeba się liczyć z ich konserwacją co dwa lata.

Na stropie na pasach papy układa się najpierw impregnowane ciśnieniowo legary, o wymiarach minimum 5 × 5 cm w rozstawie co 30-60 cm. Następnie przybija się niezbyt szerokie (maksymalnie 14 cm) deski podłogowe o grubości 2,5-3,8 cm. Robi się to ażurowo, czyli z pozostawieniem pomiędzy nimi niewielkich szczelin.

Uwaga! Drewnianych legarów nie trzeba mocować do podłoża. Podłoga jest na tyle ciężka, że nie uniesie jej wiatr (dodatkowym zabezpieczeniem są przecież balustrady).

Mocowanie balustrady

Najczęściej jest to robione niewłaściwie - w płycie tarasu od góry. Wówczas słupki przebijają wszystkie warstwy, w tym również izolację przeciwwilgociową.

Niedobrym rozwiązaniem jest też mocowanie balustrady w murku wieńczącym taras. W miejscu, w którym osadzone są słupki, mogą powstawać pęknięcia, spowodowane na przykład opieraniem się o balustradę. Obydwa te sposoby osadzenia ułatwiają wnikanie wody w warstwy tarasu, która w czasie mrozów zamarza i rozsadza beton powodując jego odspajanie, a niechronione słupki łatwo korodują.

Najlepiej przytwierdzić balustradę do czoła płyty tarasowej za pomocą wsporników, lub jej poręcz do ściany zewnętrznej domu. Słupki mogą opierać się na tarasie, ale nie powinny być do niego mocowane.

Zapisz się na NEWSLETTER. Co tydzień najnowsze wiadomości o budowie, remoncie i wykańczaniu wnętrz w Twojej poczcie e-mail: Zobacz przykład



Skomentuj:

Wykończenie tarasu nad pomieszczeniem nieogrzewanym