Azalie - barwy wiosny

Tekst: Adam Marosz, Instytut Ogrodnictwa, Skierniewice

Są podobne do swych bliskich krewnych - różaneczników, ale gubią na zimę liście. Różnią się też odcieniami kwiatów, które są cieplejsze, prawdziwie wiosenne

12.05.2009 PISARZOWICE SZKOLKA KRZEWOW OZDOBNYCH - EUGENIUSZ PUDELEK FOT. MICHAL MUTOR / AGENCJA GAZETA
Azalia. Najpiękniejsze azaliowe zestawienia powstają z odmian o różnych barwach płatków. Ciemne tło z roślin iglastych wydobywa barwę i kształt kwiatów
Fot. Michal Mutor/AG
Tęczowe kolory ich kwiatów w połączeniu ze świeżą zielenią rozwijających się listków i błękitem wiosennego nieba są znakiem budzącego się na nowo życia. O tej porze już częściej przebywamy w ogrodzie, możemy więc delektować się widokiem i zapachem kwitnących azalii.

Azalie należą do tego samego rodzaju co różaneczniki i noszą wspólną łacińską nazwę Rhododendron. Ich kwiaty charakteryzują się pięknymi barwami i przyjemną wonią. Nazwa krzewów wywodzi się od greckiego słowa azaleos, które oznacza "wyschnięty, suchy", ponieważ w stanie bezlistnym tak właśnie wyglądają. Brak liści na gałązkach w czasie zimowego spoczynku wpływa bardzo korzystnie na ich zimowanie. Są zdecydowanie bardziej wytrzymałe na mrozy od różaneczników.

Do azalii należy 30-40 gatunków o liściach opadających na zimę. Kilka z nich ma liście dwusezonowe - dały one początek odmianom azalii japońskich.

Większość azalii rośnie naturalnie w Japonii i zachodniej części USA, nieliczne pochodzą z Chin, a jeden - azalia żółta (R. luteum) - z południowo-wschodniej Europy. Zasięg występowania tego ostatniego gatunku obejmuje również fragment Polski. W okolicach Leżajska można się natknąć na jej naturalnie rosnące krzewy; są one objęte ochroną prawną.

Azalia żółta uprawiana jest ponad 200 lat. W pierw-szej połowie XIX wieku do Europy trafił inny gatunek o żółtych kwiatach (R. molle), a około 1860 roku sprowadzono z Japonii azalię o kwiatach różowych (R. japonicum). Z ich krzyżowania, dokonanego przez Luisa van Houtte'a, powstały w belgijskiej Gandawie pierwsze mieszańce z grupy Mollis znane z pastelowej palety barw. Wkrótce Gandawa stała się ośrodkiem hodowli tych roślin i powstała kolejna grupa odmian zwanych azaliami gandawskimi.

CO LUBIĄ?

Wielkokwiatowe azalie można uprawiać w pełnym słońcu i w cieniu. Należy zapewnić im kwaśne i próchniczne, przepuszczalne podłoże. Do uprawy azalii łatwo przystosować gleby lżejsze; trudniej - gliniaste, ilaste i wapienne. Odczyn pH gleby powinien wynosić 4,5-5,5, wtedy wszystkie składniki pokarmowe dostarczane z nawozami są dostępne dla korzeni. Tam, gdzie pH gleby jest wyższe niż 6,5, stosujemy granulowaną siarkę w ilości 5-10 kg na 100 m kw. i mieszamy z wierzchnią warstwą gleby.

TOWARZYSTWO

Razem z azaliami w ogrodzie możemy posadzić różaneczniki, pierisy, enkiant, kalmie i kiścienie. Najczęściej jednak wykorzystuje się rośliny iglaste, które stanowią dla azalii dobre tło, szczególnie jesienią, zimą i wczesną wiosną (zwykle są to różne odmiany sosen, jodeł i świerków oraz cyprysików, jałowców, cisów i żywotników).

Z krzewów liściastych oryginalnymi towarzyszami dla azalii będą piwonie drzewiaste, derenie, tawuły, irgi i berberysy. Można też sadzić przy nich niskie byliny zadarniające, które lubią półcień: barwinek, kopytnik, pragnię syberyjską, runiankę japońską, dereń kanadyjski, zawilce gajowe, paprocie i funkie. Przez cały rok pod krzewami świetnie prezentuje się też zimozielona golteria pełzająca.



Zapisz się na NEWSLETTER. Co tydzień najnowsze wiadomości o ogrodach: encyklopedia roślin, porady ekspertów, zdjęcia pięknych ogrodów w Twojej poczcie e-mail: Zobacz przykład



Skomentuj:

Azalie - barwy wiosny