Parapety okienne są we wnętrzu tak samo ważnym detalem, jak wykończenie podłogi czy faktura i barwa ścian. Ich dopasowywanie do pozostałych elementów wnętrza bywa trudne, zwłaszcza gdy nie zaprojektował ich architekt. Lepiej wtedy nie zamawiać parapetu zbyt wcześnie. Źle dobranego ani nie ukryjemy, ani łatwo się nie pozbędziemy.

Najbezpieczniej jest traktować parapet jak część okna. Wykonany z materiału kolorystycznie dopasowanego do ramy okiennej, stworzy z nim zamkniętą całość. Parapet, który nie pasuje do okna, często wywołuje efekt braku uporządkowania, chaosu.

Stosowna forma

Słowo "parapet" kojarzy się zwykle z prostokątną płytą pod pojedynczym oknem, dlatego rzadko kto myśli o nadaniu mu jakiegoś szczególnie wymyślnego kształtu. Przed ostateczną decyzją warto jednak rozważyć różne - niekoniecznie standardowe - rozwiązania, wybierając pod tym kątem materiał, z którego parapet ma być wykonany.

Wspólnym parapetem można połączyć dwa okna znajdujące się na dwóch ścianach w rogu pokoju lub kilka okien usytuowanych na jednej ścianie (zobacz zdjęcie). Parapet, pod którym nie ma grzejnika, może być wierzchem szafki umieszczonej pod oknem. Nietypowym rozwiązaniem jest połączenie parapetu z blatem kuchennym (zobacz zdjęcie), stolikiem lub biurkiem (zobacz zdjęcie). Dzięki temu zyskuje się też dodatkowe miejsce do odstawiania przedmiotów albo powierzchnię do pracy.



Materiał na parapet

Na parapety najlepiej wybierać materiały trwałe i łatwe do konserwacji. Są one stałym elementem wyposażenia domu i nikt rozsądny nie będzie ich wymieniał wraz ze zmieniającą się modą.

Drewno to materiał, który "pracuje", reagując na zmiany temperatury i wilgotności. Wskutek tego może paczyć się i pękać (czemu sprzyjają umieszczone pod parapetami grzejniki). Aby temu zapobiec, parapety wykonuje się z klejonego warstwowo drewna o wilgotności poniżej 10%. Najczęściej wybieranymi jego gatunkami rodzimymi są sosna, dąb i buk, a egzotycznymi - merbau, jatoba, teak, iroko. Drewno łatwo jest obrabiać, więc nietrudno wykonanym z niego parapetom nadać nietypowy kształt.

Parapet z drewna klejonego ma do 2,5 m długości, szerokość od 16 cm i grubość 3-4 cm. Czasem z oszczędności tak gruby jest tylko nosek. Jednak taki cieńszy parapet - choć sprawia wrażenie okazałego i porządnego - może się odkształcać.

Kamień naturalny. Oprócz trwałości, jego największą zaletą jest oryginalność wynikająca z niejednorodności bloku, z którego płyty są cięte. By w pełni uwidocznić kolorystykę i strukturę kamienia, jego powierzchnię szlifuje się lub poleruje.

Najczęściej wykorzystywanymi kamieniami na parapety są granit, sjenit, marmur i trawertyn. Oprócz jednolitej powierzchni można zamówić dekoracyjne wstawki nawet o bardzo skomplikowanych kształtach. Jest to możliwe dzięki technologii cięcia kamienia strumieniem wody pod bardzo dużym ciśnieniem. Brzeg parapetu może być zakończony na ostro, choć ze względu na bezpieczeństwo i ryzyko uszkodzenia, najczęściej zaokrągla się tylko górną lub górną i dolną krawędź oraz narożniki.

Marmur syntetyczny, zwany też aglomarmurem, wytwarza się z mączki dolomitowej (80-90%) i pigmentów, zespolonych żywicą poliestrową. Taka płyta nie jest jednak jednolita w całym przekroju. Tylko bardzo cienka warstwa wierzchnia (1-2 mm) ma wzór imitujący strukturę kamienia. Podkreśla go żywica, której dodatkowa powłoka pokrywa parapet, nadając mu gładkości. Krawędzie płyty zaokrągla się - podobnie jak w parapetach z kamieni naturalnych.

Typowe wymiary takich parapetów to do 4,1 m długości, szerokość 12,5-50 cm (na zamówienie do 80 cm) oraz grubość 17-20 mm.

Konglomerat, czyli sztuczny kamień, wykonuje się z drobnego kruszywa ze specjalnie dobranych gatunków kamienia naturalnego spojonego żywicą poliestrową i barwionego pigmentami. Czasem dodaje się też kwarcu, co podnosi jego trwałość i umożliwia uzyskanie nietypowych intensywnych barw (np. pomarańczowych, niebieskich i zielonych).

Obróbka płyty konglomeratowej jest stosunkowo łatwa, można więc zamówić rzeźbiarskie fazowanie krawędzi brzegowej lub wypolerowanie powierzchni na wysoki połysk.

Płyta z konglomeratu ma maksymalnie długość 3 m, szerokość do 1,2 m i grubość co najmniej 2 cm. Jej montaż wymaga zachowania ostrożności, ponieważ płyta - zwłaszcza długa i cienka - może popękać.

Kompozyty to tworzywa nowej generacji, znane pod kilkoma nazwami (między innymi marlan, poligranit, corian, staron). Wytwarza się je z mieszanki wodorotlenku glinu, żywicy akrylowej i pigmentów, którą pokrywa się płyty wiórowe lub MDF. Mogą mieć one jeden z prawie 90 kolorów, w tym do złudzenia naśladować granit. Kompozyty są jedynymi materiałami, z których można tworzyć bezspoinowo duże powierzchnie o dowolnym kształcie.

Grubość parapetu kompozytowego wynosi 4-5 cm, szerokość - 10-80 cm, a długość - maksymalnie 3,6 m.

Płyta wiórowa może być od góry i od dołu oklejona laminatem (płyta postformingowa), a także dodatkowo z nim spieczona (płyta HPL). Wygląd wykonanych z takich płyt parapetów zależy od rodzaju laminatu, który może być jednobarwny w dowolnym kolorze, ale też może imitować kamień lub drewno. Powierzchnia takich parapetów może być półmatowa lub błyszcząca, a krawędź od strony wnętrza zazwyczaj jest zaokrąglona i zagięta do dołu tak, że tworzy nosek o wysokości od 2,6 cm do nawet 14 cm. W przekroju przypominają więc przekręconą literę L.

1 2  następne »