Sufit na dwóch poziomach

Tekst Jerzy Porzeziński; rysunki Krzysztof Rodak

Sufit podwieszany nie tylko pomoże ukryć przewody instalacyjne, ale może być atrakcyjnym elementem wystroju wnętrza - zwłaszcza gdy umieścimy w nim oświetlenie.

WNETRZE - KORYTARZ SUFIT PODWIESZANY
Punkty świetlne nad półkami oraz w suficie podwieszanym w holu. Osadzenie opraw oświetleniowych nie jest trudne.
Fot. Włodzimierz Okoński
Sufity podwieszane z płyt gipsowo-kartonowych są coraz popularniejsze. Zastępują tradycyjne tynki. Pozwalają zakryć niestarannie i niedokładnie wykonane stropy. Umożliwiają umieszczenie w suficie opraw oświetleniowych. Można też ukryć pod nimi przewody wentylacyjne czy klimatyzacyjne oraz podłączenia urządzeń sanitarnych do zbyt oddalonych pionów, a więc cały system rur, kabli i instalacji, bez których nie może istnieć żaden współczesny budynek. W razie awarii taki sufit można zdemontować, a naprawa uszkodzonej instalacji jest znacznie prostsza niż wtedy, kiedy przewody biegną w stropie lub w murowanych ścianach. Zastosowanie sufitu podwieszanego ułatwia wszelkie modernizacje budynków, podczas których prowadzi się nowe instalacje. Zamiast wkuwać je w ściany i stropy, można je po prostu zasłonić - ukryć za sufitem.

Sufity nie muszą być wyłącznie płaskie i niezauważalne. Architekci wnętrz często nadają im formy przestrzenne - zwłaszcza w holach, łazienkach i pomieszczeniach, w których nastrój wnętrza tworzy się światłem. W obniżonych partiach sufitu umieszcza się wtedy odpowiednie oprawy oświetleniowe. Światło może być wyraziste, skierowane bezpośrednio na wybrany fragment pomieszczenia, albo łagodne, odbite od powierzchni sufitu.

Płaskie sufity podwieszane

Każda konstrukcja sufitu podwieszanego zabiera miejsce. Jeśli pomieszczenie ma standardową wysokość (do niedawna 250-260 cm), każdy centymetr jest cenny. Choć dziś buduje się wyższe mieszkania, rzadko kiedy ich wysokość przekracza 280 cm. Dlatego do domów jednorodzinnych nadają się głównie takie sufity, które mogą być przytwierdzone tuż pod stropem, to znaczy konstrukcje z płyt:

- mocowanych do jedno- lub dwupoziomowej metalowej konstrukcji podwieszanej na krótkich wieszakach albo

- na ruszcie - najlepiej jednopoziomowym - mocowanym bezpośrednio do stropu.

Minimalna odległość od stropu do płaszczyzny sufitu podwieszanego z płyt g-k na ruszcie jednopoziomowym wynosi 4,5 cm. Ponieważ w praktyce nie spotyka się jednak idealnie równych stropów, grubość sufitu wyniesie co najmniej 5 cm.

Podwieszenie sufitu na ruszcie jednopoziomowym jest bardzo proste i polega na zamocowaniu płyt g-k do konstrukcji składającej się z metalowych profili, łączników oraz wieszaków. Po zaszpachlowaniu miejsc łączenia płyt oraz oszlifowaniu i zagruntowaniu uzyskuje się gładki i gotowy do malowania sufit. W płytach g-k można wywiercić otwory do zamontowania oświetlenia, nawiewników wentylacji lub ogrzewania.

Wykonanie sufitu jest jeszcze prostsze, jeżeli metalowe profile zostały ułożone tylko w jednym kierunku i przytwierdzone uchwytami bezpośrednio do stropu.

Jest również wiele innych systemowych rozwiązań sufitowych. Umożliwiają one umiejscowienie płaszczyzny sufitu w dowolnej odległości od stropu - są to konstrukcje nośne dwupoziomowe lub wielopoziomowe mocowane na różnego typu wieszakach o regulowanej długości.

Formy przestrzenne

Sufity podwieszane można formować w skosy, łuki i fale. Takie przestrzenne sufity stosuje się przede wszystkim jako wystrój eleganckich biur, ale niektórzy zdobią w ten sposób także wnętrza domów. Najczęściej stosuje się obniżenie płaszczyzny sufitu wokół ścian, aby w pustej przestrzeni między płytami gipsowo-kartonowymi a stropem ukryć przewody wentylacji nawiewno-wywiewnej lub inne instalacje wewnętrzne. Przejście między jedną płaszczyzną poziomą tuż pod stropem a drugą - niżej przy ścianie - może być uformowane skośnie lub krzywoliniowo (w skos, łuk, wycinek koła). Można to zrobić na kilka sposobów.

Powierzchnie łamane. Płyta gipsowo-kartonowa to, jak wiadomo, warstwa gipsu oklejona obustronnie kartonem. Płyta taka jest sztywna, ale po wykonaniu po jednej stronie klinowych nacięć w kartonie i gipsie daje się załamać. Nacięcia takie (w kształcie litery V) mogą być wykonane fabrycznie (przez producenta), ale frezarką ze specjalnym ostrzem można także naciąć płyty na budowie. Głębokość nacięcia powinna umożliwić załamanie płyty bez naruszania drugiej warstwy kartonu. Tak przygotowane płyty skleja się klejem poliuretanowym, aby utrwalić ich pożądany kształt, a następnie przymocowuje blachowkrętami do konstrukcji nośnej. Konstrukcja nośna takiego sufitu podwieszanego musi oczywiście odwzorowywać całościowy przekrój poprzeczny płyty osłonowej. W tym celu proste odcinki metalowych profili noś-nych łączy się ze sobą za pomocą specjalnych łączników łamanych.

Powierzchnie gięte. Płytom gipsowo-kartonowym można też nadawać kształty krzywoliniowe, dzięki czemu część sufitu staje się na przykład wycinkiem koła. Płyty mogą być kształtowane przez producenta bądź na budowie. Gięcie wykonuje się na sucho albo na mokro. Pierwszy sposób polega na zamocowaniu płyty w formie o odpowiedniej krzywiźnie: po 24 godzinach ma ona wymagany kształt i nadaje się do zamontowania. Technologia mokra polega na nakłuwaniu płyty wzdłuż i wszerz wałkiem z kolcami, po czym zwilża się nakłutą stronę i pozwala płycie nasiąknąć wodą. Operację tę powtarza się kilkakrotnie, aż cała płyta będzie wystarczająco elastyczna. Następnie przykleja się ją specjalną taśmą samoprzylepną do przygotowanej formy i unieruchamia aż do wyschnięcia.

W zależności od kształtu płyty mocuje się wkrętami albo do prostej konstrukcji wsporczej, albo - co jest trudniejsze i rzadziej stosowane - do odpowiednio wygiętych profili.

Przez jednostronne równoległe nacięcie płyt gipsowo-kartonowych można zmniejszyć promień krzywizny do 10 cm. Płyty nacina się równolegle do krawędzi wzdłużnych, w podobny sposób jak przy wykonywaniu nacięć V w płytach łamanych. Tak przygotowane płyty układa się na formach, a następnie wypełnia wycięcia masą szpachlową i wygładza całą powierzchnię. Po upływie około 30 minut płyta jest gotowa i może być zamocowana do konstrukcji sufitu. Jeżeli okładzina z płyt ma być dwu- lub trójwarstwowa, płyty należy połączyć masą szpachlową, tak, aby nieuszkodzone przez frezowanie warstwy kartonu znalazły się na zewnętrznych stronach.

Elementy gotowe. Do wykonania sufitów przestrzennych można też używać gotowych kształtek. Produkuje się kształtki gięte oraz łamane. Minimalny promień wygięcia tych elementów wynosi 30 cm, a maksymalna długość - 300 cm. Każdy taki element przykręca się do rusztu, a łączenia przykrywa taśmą do spoinowania, następnie szpachluje i szlifuje. W zależności od potrzeb można stosować dwie lub trzy warstwy takich kształtek połączonych ze sobą masą szpachlową.

Zapisz się na NEWSLETTER. Co tydzień najnowsze wiadomości o budowie, remoncie i wykańczaniu wnętrz w Twojej poczcie e-mail: Zobacz przykład



Skomentuj:

Sufit na dwóch poziomach