Sufity podwieszane - sufity z atrakcjami

Tekst: Renata Kielich

Coraz częściej zamiast tradycyjnego tynku na suficie wykonuje się bardzo wymyślne konstrukcje, w których schowany jest cały system rur, kabli i instalacji.

Sufity podwieszane z płyt gipsowo-kartonowych są coraz popularniejsze. Zastępują tradycyjne tynki. Pozwalają zakryć niestarannie wykonane stropy. Umożliwiają umieszczenie w suficie opraw oświetleniowych. Można też ukryć pod nimi przewody wentylacyjne czy klimatyzacyjne oraz podłączenia urządzeń sanitarnych do zbyt oddalonych pionów, a więc cały system rur, kabli i instalacji. W razie awarii taki sufit łatwo zdemontować, a naprawa uszkodzonej instalacji jest znacznie prostsza niż wtedy, kiedy przewody biegną w stropie lub w murowanych ścianach. Zastosowanie sufitu podwieszanego ułatwia wszelkie modernizacje budynków, podczas których prowadzi się nowe instalacje. Zamiast wkuwać je w ściany i stropy, można je po prostu zasłonić sufitem.

Sufity nie muszą być płaskie, często nadaje się im formy przestrzenne - zwłaszcza w holach, łazienkach i pomieszczeniach, w których nastrój wnętrza tworzy się światłem. W obniżonych partiach sufitu umieszcza się wtedy odpowiednie oprawy oświetleniowe. Światło może być wyraziste, skierowane bezpośrednio na wybrany fragment pomieszczenia, albo łagodne, odbite od powierzchni sufitu.

Na płasko

Choć budowane obecnie pomieszczenia są dość wysokie, raczej nie mają ponad 2,8 m. A ponieważ na sufit podwieszany potrzeba miejsca, w domach jednorodzinnych wykonuje się je z płyt:

- mocowanych do jedno- lub dwupoziomowej konstrukcji metalowej podwieszanej na krótkich wieszakach, albo

- na ruszcie - najlepiej jednopoziomowym - mocowanym bezpośrednio do stropu.

Minimalna odległość od stropu do płaszczyzny sufitu podwieszanego z płyt gipsowo-kartonowych mocowanych na ruszcie jednopoziomowym wynosi 4,5 cm. Ponieważ w rzeczywistości nie spotyka się idealnie wykonanych, czyli równych stropów, odległość ta wynosi co najmniej pięć centymetrów.

Podwieszenie sufitu na ruszcie jednopoziomowym jest proste i polega na zamocowaniu płyt do konstrukcji składającej się z metalowych profili, łączników oraz wieszaków.

Po zaszpachlowaniu miejsc łączenia płyt oraz oszlifowaniu i zagruntowaniu uzyskuje się gładki i gotowy do malowania sufit.

W płytach g-k można wywiercić otwory do zamontowania oświetlenia, nawiewników wentylacji lub ogrzewania.

Wykonanie sufitu jest jeszcze prostsze, jeżeli metalowe profile zostały ułożone tylko w jednym kierunku i przytwierdzone uchwytami bezpośrednio do stropu.

Jest również wiele innych systemowych rozwiązań sufitowych. Umożliwiają one umiejscowienie płaszczyzny sufitu w dowolnej odległości od stropu - są to konstrukcje nośne dwupoziomowe lub wielopoziomowe mocowane na różnego typu wieszakach o regulowanej długości.

W przestrzeni

Sufity podwieszane można formować w skosy, łuki i fale. Takie przestrzenne formy stosuje się przede wszystkim jako wystrój eleganckich biur, ale niektórzy wykańczają w ten sposób także wnętrza domów jednorodzinnych. Najczęściej stosuje się obniżenie płaszczyzny sufitu wokół ścian, aby w pustej przestrzeni między płytami gipsowo-kartonowymi a stropem ukryć przewody wentylacji nawiewno-wywiewnej lub inne instalacje wewnętrzne. Przejście między jedną płaszczyzną poziomą tuż pod stropem a drugą - niżej przy ścianie - może być uformowane skośnie lub krzywoliniowo, na przykład w łuk czy wycinek koła.

Powierzchnie łamane. Standardowa płyta gipsowo-kartonowa jest sztywna, ale po wykonaniu po jednej stronie klinowych (w kształcie litery V) nacięć w kartonie i gipsie daje się załamać. Nacięcia takie mogą być wykonane fabrycznie (przez producenta) lub na budowie - frezarką ze specjalnym ostrzem. Głębokość nacięcia powinna umożliwić załamanie płyty bez naruszania kartonu znajdującego się po nienaciętej stronie płyty.

Ponieważ konstrukcja nośna sufitu ze skosami musi mieć podobny kształt jak uformowane płyty gipsowo-kartonowe, proste odcinki metalowych profili nośnych łączy się ze sobą za pomocą specjalnych łączników łamanych.

Powierzchnie gięte. Płytom gipsowo-kartonowym można też nadawać kształty krzywoliniowe, dzięki czemu część sufitu staje się na przykład wycinkiem koła. Gięcie wykonuje się na sucho albo na mokro. Pierwszy sposób polega na zamocowaniu odpowiedniego rodzaju płyty w formie o wymaganej krzywiźnie: po 24 godzinach ma ona wymagany kształt i nadaje się do zamontowania. Technologia mokra polega na nakłuwaniu płyty wzdłuż i wszerz wałkiem z kolcami, po czym zwilża się nakłutą stronę i pozwala płycie nasiąknąć wodą. Operację tę powtarza się kilkakrotnie, aż cała płyta będzie wystarczająco elastyczna. Następnie przykleja się ją specjalną taśmą samoprzylepną do przygotowanej formy i unieruchamia aż do wyschnięcia.

Do wykonania sufitów krzywoliniowych służą te same zestawy profili i akcesoriów, jakie stosuje się do płaskich sufitów, wzbogacone jedynie o specjalny profil. Konstrukcję rusztu krzywoliniowego można porównać do krzyżowej dwuwarstwowej konstrukcji sufitu płaskiego, z tym że zamiast profili górnej warstwy używa się właśnie wygiętych profili.

W konstruowaniu takiego rusztu obowiązuje zasada, że każdy łącznik krzyżowy jest podwieszony do stropu lub ściany. Wieszaki muszą być sztywne, aby utrzymać projektowaną krzywiznę.

Elementy gotowe. Do wykonania sufitów przestrzennych można też używać gotowych kształtek. Każdą kształtkę przykręca się do rusztu, a łączenia przykrywa taśmą do spoinowania, następnie szpachluje i szlifuje. W zależności od potrzeb można stosować dwie lub trzy warstwy takich kształtek połączonych ze sobą masą szpachlową.

Mocowanie sufitu podwieszanego

Montaż sufitu do stropu zwykle wymaga zamocowania licznych wieszaków, do których montuje się konstrukcję nośną. W stropach monolitycznych oraz kanałowych wieszaki można mocować w dowolnym miejscu. W stropach belkowych z wypełnieniem pustakami (np. fert lub teriva) najlepiej rozmieścić łączniki tylko na linii przebiegu żelbetowych belek stropowych.

Jeśli sufit został już wcześniej otynkowany, rozmieszczenie belek można ustalić za pomocą wykrywacza metali, który zasygnalizuje położenie ich zbrojenia.

Uwaga! Do mocowania sufitu podwieszanego nie wolno używać zamocowań z elementami z tworzywa sztucznego - w razie pożaru części te szybko stracą wytrzymałość, a spadający sufit może zagrozić mieszkańcom lub ekipie ratunkowej.

Oświetlenie w suficie i pod sufitem

Punktowe oprawy oświetlenia mocuje się bezpośrednio w suficie podwieszanym. Małe i lekkie lampy - o masie nie większej niż 6 kg - można mocować do płyty gipsowo-kartonowej za pomocą kotew skrzydełkowych lub kołków rozprężnych z metalową tuleją. Jeśli żyrandol jest cięższy, nie można mocować go w suficie podwieszanym, lecz trzeba dobrać odpowiedni łącznik do osadzenia w stropie:

- żelbetowym monolitycznym - dybel z kotwą i gwintowanym prętem, a poniżej powierzchni płyt należy na pręcie zamocować zaczep do żyrandola;

- gęstożebrowym - jeśli miejsce zamocowania wypada w miejscu przebiegu belek, osadzić dybel bezpośrednio w konstrukcji stropu (czyli w belce stropowej); jeśli zaś miejsce zamocowania wypadnie w pustaku - użyć kotwy skrzydełkowej i zawiesić na jej trzpieniu łańcuszek lub hak do powieszenia lampy.

Zapisz się na NEWSLETTER. Co tydzień najnowsze wiadomości o budowie, remoncie i wykańczaniu wnętrz w Twojej poczcie e-mail: Zobacz przykład



Skomentuj:

Sufity podwieszane - sufity z atrakcjami