Sufity podwieszane - propozycje rozwiązań

Tekst: Małgorzata Krośnicka
05.11.2011 08:00
A A A
Sufit podwieszany w kuchni. Między stropem a sufitem można ukryć przewód łączący wyciąg kuchenny z pionem wentylacyjnym

Sufit podwieszany w kuchni. Między stropem a sufitem można ukryć przewód łączący wyciąg kuchenny z pionem wentylacyjnym (Fot. KNAUF)

Montaż sufitu podwieszanego jest popularnym sposobem optycznego kształtowania wnętrz. Taki sufit ma też praktyczne zastosowanie - można za nim ukryć różne instalacje i wyciszyć je, dzięki użyciu wełny mineralnej.
Sufit podwieszany pozwala urozmaicić przestrzeń pomieszczenia, tym bardziej że w domach raczej nie buduje się go jako płaskiej powierzchni równoległej do stropu, lecz wykorzystuje możliwości kształtowania jego wyglądu. Jednak podwieszany sufit nie jest propozycją dla każdego. Przede wszystkim wymaga wysokich wnętrz. Minimum to 2,8 m, ale im są one wyższe, tym lepiej, zwłaszcza jeśli decydujemy się na wielopoziomową konstrukcję. W domu, w którym sufit "opiera się" na naszych głowach, nie będziemy bowiem czuć się komfortowo.

Typów sufitów podwieszanych jest sporo. Nie wszystkie stosuje się w budownictwie mieszkaniowym, w którym nie ma tak dużego znaczenia na przykład nośność konstrukcji, za to istotne są jej niewielki ciężar, łatwość montażu i możliwość kształtowania sufitowej połaci. Jednak nie warto z góry spisywać na straty technologii stosowanych przede wszystkim w budynkach użyteczności publicznej. Zdolny projektant potrafi umiejętnie połączyć różne typy sufitów podwieszanych, co daje często interesujące efekty. Jako przykład udanego mariażu dwóch technologii może służyć sufit wykonany częściowo z płyty gipsowo-kartonowej, a w części z napinanej, transparentnej błony z PVC.

Co można zainstalować w suficie podwieszanym



Gipsowo-kartonowe

W domach jednorodzinnych sufity podwieszane najczęściej robi się z płyt gipsowo-kartonowych mocowanych na metalowym stelażu: jednopoziomowym (przykręcanym bezpośrednio do stropu) albo dwupoziomowym (podwieszonym na wieszakach). Ruszt dwukierunkowy jest konstrukcją z profili głównych i nośnych połączonych łącznikami krzyżowymi. Do ich podwieszania służą rozmaite wieszaki - na przykład do szybkiego montażu, kombinowany, kotwowy lub noniuszowy. Profile główne i nośne można mocować w jednej płaszczyźnie (równolegle lub prostopadle wobec siebie) albo na dwóch poziomach. Wówczas pod stropem, na wieszakach noniuszowych (o regulowanej długości), podwieszone są profile główne. Do nich mocuje się profile nośne i przytwierdza się płyty gipsowo-kartonowe. Dzięki takiej konstrukcji powstaje sufit wielopłaszczyznowy, którego poszczególne części są zawieszone w różnych odległościach od stropu.

Montaż sufitu podwieszanego wymaga rozmieszczenia w stropie wielu wieszaków, które podtrzymywać będą konstrukcję nośną. W stropach monolitycznych oraz kanałowych nie ma problemu, gdyż wieszaki wolno umieścić w dowolnym miejscu. Natomiast w stropach belkowych z wypełnieniem pustakami można je usytuować tylko w linii przebiegu żelbetowych belek stropowych.

Inne typy sufitów podwieszanych



Jeżeli natomiast konstrukcja nośna ma być przymocowana bezpośrednio do stropu to - zależnie od materiału, z jakiego jest wykonany - ruszt przytwierdza się kołkami rozporowymi (żelbetowy) lub wkrętami (drewniany).

Niezależnie od rodzaju stropu, do mocowania sufitu podwieszanego nie wolno używać żadnych elementów, w których zastosowano plastik. W czasie pożaru tworzywo bardzo szybko się topi, a wówczas konstrukcja może runąć.

  • Mocowanie płyt. Przytwierdza się je do konstrukcji nośnej za pomocą blachowkrętów. Jeśli użyjemy wiertarki wyposażonej w nasadkę wkrętakową, mocowanie płyt przebiegnie szybko. Pracę tę znacznie przyspieszy wykorzystanie wkrętów samogwintujących, które wkręca się w płyty i profile bez konieczności wstępnego nawiercania otworów. Istotne jest prawidłowe mocowanie wkrętów, które nie mogą wystawać nad powierzchnię płyty, ani się w nią zagłębiać. Należy także pamiętać, że wszystkie elementy stalowe, które będą miały kontakt z płytami gipsowo-kartonowymi, muszą być zabezpieczone przed korozją (ocynkowane).

  • Rodzaje płyt. Płyty gipsowo-kartonowe i gipsowo-włóknowe najczęściej dostępne są w sprzedaży w wersjach o szerokości 1,2 m i długości 2-3 m. Takie też stosuje się w najbardziej popularnych konstrukcjach sufitowych, zwanych monolitycznymi. Mniejsze płyty, o wymiarach 1×1,5 m, to kasetony, które montuje się na nieco innym typie profili i stosuje głównie w budynkach użyteczności publicznej.

    Przy wyborze płyt gipsowo-kartonowych na sufit w kuchni, łazience czy pralni obowiązuje taka sama zasada, jak przy budowie ścian w systemie suchej zabudowy - stosuje się wyłącznie wodoodporne płyty impregnowane, o charakterystycznym zielonym lub pomarańczowym kolorze (nowa płyta z powłoką z włókna szklanego). Jeżeli natomiast wybierzemy płyty gipsowo-włóknowe, takiego ograniczenia nie ma.

    Plusy i minusy sufitów podwieszanych



    Formowanie płyt

    Najpopularniejszym pomysłem na sufit monolityczny jest zamontowanie go tylko wokół ścian, tak by tworzył rodzaj gzymsu. W pustej przestrzeni między płytami gipsowo-kartonowymi a stropem ukrywa się wówczas przewody wentylacji nawiewno-wywiewnej lub oświetlenie (bardzo dekoracyjny efekt dają zamontowane tu świetlówki albo węże świetlne, czyli rurki z elastycznego tworzywa z zatopionymi wewnątrz diodami LED). Przejście między jedną płaszczyzną poziomą tuż pod stropem a drugą - znajdującą się niżej przy ścianie - może być ukształtowane w łuk albo wycinek koła.

    Nawet jednak jeśli zajmują większą powierzchnię, sufity podwieszane wcale nie muszą być płaskie. Z płyt, zarówno gipsowo-kartonowych, jak i gipsowo-włóknowych, można formować nie tylko płaszczyzny usytuowane względem siebie pod różnymi kątami, lecz także skosy, łuki oraz fale.

  • Powierzchnie łamane. Płyta gipsowo-kartonowa jest sztywna. Aby dało się uformować w niej załamania, musi mieć po jednej stronie nacięcia klinowe przypominające literę V. Najprościej jest kupić płyty z fabrycznie wykonanymi nacięciami. Można je też wykonać w standardowych płytach g-k. Frezarką nacina się wówczas z jednej strony warstwę kartonu oraz gipsu, uważając, by nie naruszyć warstwy kartonu po drugiej stronie płyty. Trzeba też pamiętać, że na formowaniu płyt nasza praca się nie kończy. Ponieważ konstrukcja nośna musi odpowiadać kształtem okładzinie, do połączenia prostych odcinków profili nośnych trzeba użyć łączników łamanych.

  • Powierzchnie gięte. Do tworzenia łuków i sklepień najłatwiej wykorzystać płyty gipsowo--kartonowe zbrojone i obustronnie laminowane włóknem szklanym, które poddają się wyginaniu bez stosowania specjalnych zabiegów. Ale standardowe płyty g-k także można wyginać, stosując technikę gięcia na sucho albo na mokro. Pierwszy sposób polega na zamocowaniu płyty w formie o wymaganej krzywiźnie. Po upływie doby płyta przyjmuje kształt zgodny z formą i nadaje się do zamontowania. Natomiast technologia mokra wymaga nakłucia płyty wałkiem z kolcami, a następnie zwilżenia jej. Operację tę powtarza się kilkakrotnie, aż płyta stanie się elastyczna. Następnie przykleja się ją specjalną taśmą samoprzylepną do przygotowanej formy i pozostawia do wyschnięcia.

  • Kształtki. Użycie gotowych, uformowanych już elementów jest najprostszą, ale i najkosztowniejszą metodą wykonania sufitu przestrzennego. Każdą kształtkę przykręca się do rusztu, a łączenia między nimi przykrywa taśmą do spoinowania, którą następnie szpachluje się i szlifuje. W zależności od potrzeb można stosować dwie lub trzy warstwy takich kształtek połączonych ze sobą za pomocą masy szpachlowej.

    Do konstruowania sufitów giętych służą w zasadzie te same zestawy profili i akcesoriów, których używamy do sufitów płaskich, ale uzupełnione o profile wygięte. Należy też pamiętać, że każdy łącznik krzyżowy trzeba podwiesić do stropu lub ściany, a zastosowane wieszaki muszą być na tyle sztywne, aby utrzymać krzywiznę płyt.

  • Schowane pod sufitem

    Choć rozprowadzenie pod stropem instalacji poprzedza montaż sufitu, trzeba o nich pamiętać także na przedostatnim etapie mocowania podwieszanej konstrukcji. Czas bowiem wtedy na wycięcie otworów, w których znajdą się nawiewniki klimatyzacji, kratki wentylacyjne albo oprawy oświetleniowe. Zadanie jest dość proste, bo w płytach gipsowo-kartonowych otwory wycina się piłą płatnicą lub wyrzynarką elektryczną, natomiast otwory okrągłe - za pomocą wiertła piłkowego o odpowiedniej średnicy.

    Warto także zastanowić się nad dostępem do przestrzeni między sufitem a stropem. Jeśli mamy tam poprowadzoną tylko instalację elektryczną, nie ma problemu - przewody zawsze można będzie wyciągnąć przez otwory po zdemontowaniu lamp. Jeżeli jednak nad sufitem podwieszanym poprowadzimy instalacje wodne, dobrze byłoby mieć możliwość dostania się do newralgicznych miejsc. Warto więc wyciąć otwór rewizyjny. Oczywiście zostawienie w suficie dziury w grę nie wchodzi, ale można wbudować weń gotową klapę, która po zamknięciu nie różni się wyglądem od połaci sufitu.

    Prace wykończeniowe

    Nie są one zbyt trudne, bo polegają na zaszpachlowaniu łączeń między płytami i ich wyszlifowaniu. Uzyskamy w ten sposób gładką powierzchnię bez widocznych łączeń między płytami.

    Dodatkowym zabezpieczeniem połączeń, poza dość kruchą masą szpachlową, może być taśma z włókna szklanego lub papieru, którą wtapia się w pierwszą (jeszcze mokrą) warstwę szpachlówki gipsowej. Następnie nanosi się kolejną warstwę gipsu, a po wyschnięciu szlifuje.

    Szpachlować można dopiero wtedy, gdy płyty się "ułożą" i nie występują już żadne odkształcenia, związane na przykład ze zmianami wilgotności lub temperatury we wnętrzach. Dlatego ważne jest, by w trakcie szpachlowania temperatura wynosiła co najmniej 10°C.

    Najprostszą metodą finalnego wykończenia sufitu podwieszanego jest malowanie. Pamiętać trzeba przy tym, że płyty gipsowo-kartonowe przed malowaniem powinny zostać zagruntowane, aby zmniejszyć ich nasiąkliwość. Do malowania sufitu wystarczą popularne farby emulsyjne, najlepiej o matowym wykończeniu, które redukuje efekt odbicia światła lamp i wiszących żyrandoli. Płyt gipsowych nie powinno się malować farbami wapiennymi ani silikatowymi.

    Inną metodą wykończenia sufitu może być tapetowanie. O ile przyklejanie typowych, kolorowych i wzorzystych tapet stanowi raczej ekscentryczny pomysł, o tyle tapety do malowania - na przykład typu raufaza lub wykonane z włókna szklanego - mogą się sprawdzić. Są białe, a zamiast wzorów mają struktury przypominające tynk. Ich dodatkową zaletą jest zdolność maskowania szpecących pęknięć, jakie mogą wystąpić wzdłuż łączeń płyt gipsowo-kartonowych.

    Zapisz się na NEWSLETTER. Co tydzień najnowsze wiadomości o budowie, remoncie i wykańczaniu wnętrz w Twojej poczcie e-mail: Zobacz przykład



    Zobacz także

    ZOBACZ TEŻ WIDEO

    Skomentuj:
    Zaloguj się

    Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX