Metryczka domu:

Projekt przebudowy: architekci Marek Wajzner i Monika Grostad

Projekt wnętrz: Monika Grostad

Powierzchnia działki: 700 m2

Powierzchnia domu: 120 m2

Powierzchnia domku gościnnego: 27 m2

Mieszkańcy: małżeństwo z córką oraz dwa psy

Gdyby nie chęć skrócenia sobie drogi do domu, pani Monika pewnie nigdy nie trafiłaby w to miejsce. Dziś uważa, że to był najszczęśliwszy przypadek, jaki mógł się przytrafić osobie planującej przeprowadzkę na wieś. Wystawiona na sprzedaż zaniedbana posesja z domem do remontu - zlokalizowana przy szutrowej drodze - od razu zainteresowała zagorzałą przeciwniczkę życia w zatłoczonym blokowisku oraz na zunifikowanych, nudnych osiedlach domów jednorodzinnych.

Zarośnięty chwastami stary sad skrywał dwa małe murowane budynki, pochodzące z lat 50. ubiegłego wieku, oraz kilka zapadających się komórek. Pani Monika od razu dostrzegła, że układ działki i otaczających ją sąsiednich domów zapewnia posesji intymność i niezależność. Nie uszło jej uwagi, że działka znajduje się zaledwie pół kilometra od lasu, i jednocześnie ma dobre połączenie komunikacyjne z wieloma potrzebnymi na co dzień instytucjami, a mury zaniedbanych budynków wyglądają dość solidnie. Szybko więc nawiązała kontakt z właścicielami posesji.

Trzeba było tylko przekonać do tego miejsca pozostałych członków rodziny. Udało się, ale nie było łatwo, zwłaszcza że pan Terje Emil - mąż pani Moniki, z pochodzenia Norweg - początkowo wręcz zabronił jej kupna tego domu, a nastoletnia córka oświadczyła, że "taki dom to obciach", i że ona nigdy nie zaprosi tutaj swoich znajomych.

Punkt wyjścia

- Nie dziwię się oporowi Terjego i Weroniki - mówi pani Monika. - Jednak ja brałam pod uwagę nie tylko to, co widać na pierwszy rzut oka. Wiedziałam bowiem, że stan działki i budynków pozwoli na obniżenie ceny wyjściowej, a przebudowa umożliwi skrócenie czasu załatwiania wszelkich formalności. Wtedy to była dla nas jedyna droga do jednorodzinnego domu niedaleko Warszawy, w dobrej lokalizacji i na dodatek za rozsądne pieniądze.

Budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 54 m2, wybudowany na planie kwadratu, miał płaski dach pokryty papą. Jego ściany zewnętrzne wzniesione tradycyjną metodą - z gazobetonu (24 cm) i cegły silikatowej (12 cm) - były suche i pozbawione zacieków, a we wnętrzach nie było czuć stęchlizny. W piwnicy również było sucho, co świadczyło o dobrym stanie obiektu. Dlatego właścicielka zadecydowała o zachowaniu murów domu i wykończeniu ich dwoma rodzajami okładziny: drewnianą i betonową imitującą naturalny kamień. Aby stare mury nie rozwarstwiły się podczas prac i dalszej eksploatacji, związano je specjalnymi śrubami i kotwami, rozmieszczonymi w module 1 × 1 m. Dopiero potem rozpoczęto ocieplanie ścian od zewnątrz, stosując dwa materiały izolacyjne (oba o grubości 10 cm): pod okładziną z betonu - styropian, natomiast pod deskami elewacyjnymi - wełnę mineralną i folię wiatroizolacyjną.

W celu powiększenia przestrzeni domu, pani Monika postanowiła też część funkcji przenieść do piwnicy, co wiązało się z kolejnymi pracami adaptacyjnymi.

Remont piwnicy

Decyzja o adaptacji istniejącej piwnicy do celów mieszkalnych wiązała się z poważnymi i kosztownymi pracami budowlanymi.

Pomieszczenia trzeba było pogłębić (z 1,6 do 2,6 m), a całą konstrukcję bardzo dobrze ocieplić i zaizolować.

Prace nad pogłębieniem przestrzeni pod parterem, wykonywane przez sześciu pracowników, trwały ponad miesiąc i były bardzo żmudne.

Najpierw odsłonięto od wewnętrznej strony narożniki piwnicy, a następnie wybrano spod nich ziemię. W powstałych zagłębieniach wykonano betonową ławę (zbrojoną prętami). Takie same czynności wykonano potem na styku murów zewnętrznych piwnicy ze ścianą nośną. Kiedy wzmocniono narożniki i końcowe odcinki ścian nośnych, powtórzono te same prace, odkopując kolejno pozostałe fragmenty istniejących ścian zewnętrznych piwnicy (odkopywano je kawałkami o długości około metra). Na powstałej ławie wzniesiono z betonowych bloczków ściany fundamentowe, izolując je w pionie preparatami przeciwwilgociowymi, a w poziomie papą asfaltową. Od poziomu gruntu ścianę podmurówki ocieplono na zewnątrz warstwą polistyrenu ekstrudowanego, a następnie cały cokół wykończono płytkami elewacyjnymi. Od strony wnętrza ściany otynkowano zaprawą cementowo- wapienną, a - w pokoju wypoczynkowym - wykończono okładziną betonową imitującą kamień.

Pogłębienie piwnicy o 1 m wymagało usunięcia dużej ilości ziemi wykopanej w obrysie całego budynku. Żmudnie wynoszono ją wiadrami przez okna.

1 2 3  następne »