Kanna inaczej paciorecznik. Uprawa i ciekawe odmiany pacioreczników

Żadna inna roślina nie obnosi się ze swoją urodą tak dumnie jak paciorecznik. Kanna swoje kwiaty prezentuje on na sztywnych, wysokich łodygach i jest jednym z mocniejszych akcentów w ogrodzie.
Nie bez powodu paciorecznik (Canna) uważany jest za uosobienie elegancji. Tworzy okazałe kępy, jego duże kwiaty skupione są w długich kłosach. Chociaż bywają też odmiany o białych kwiatach, to w jego kolorystyce przeważają rozmaite odcienie żółtego, pomarańczowego, czerwonego, różowego. Paciorecznik postrzegany jest często jako roślina o egzotycznym wyglądzie, niektórzy uważają, że jego kwiaty przypominają storczyki. Także duże liście przyciągają wzrok - bywają nie tylko zielone, lecz również purpurowe, brązowe bądź pasiaste.

KANNA NA RABATY I DO POJEMNIKÓW

Pacioreczniki często sadzi się w centrum trawnika, chętnie eksponuje je na kwietniku przed domem - nie tylko z powodu urody, ale także wytrwałości w kwitnieniu, które trwa zwykle od lipca do pierwszych przymrozków. Lubią je pracownicy zieleni miejskiej, zwłaszcza w uzdrowiskach, gdzie są sadzone przy deptakach i fontannach.

Rośliny te warto umieszczać także na rabatach o mniej oficjalnym charakterze. Posadzone pomiędzy ogrodowymi bylinami i trawami tracą nieco ze swego dostojeństwa, a za to nadają kompozycjom bardziej wyrazisty charakter. Na rabaty nadają się zarówno odmiany wysokie, dorastające do 1,5 m, jak i niższe, 50-60-centymetrowe.

Te o słabszej sile wzrostu doskonale sprawdzają się także w uprawie pojemnikowej. Posadzone w ładnej donicy mogą latem zdobić taras, balkon, wejście do domu czy kącik wypoczynkowy w ogrodzie.

ROK Z PACIORECZNIKIEM

Paciorecznik jest rośliną wieloletnią, ale wrażliwą na mróz. Na zimę jego części nadziemne zamierają; pozostaje kłącze, w którym gromadzą się substancje zapasowe. Gdy jesienne przymrozki zetną liście, wykopujemy kłącza z ziemi. Podczas zimowych miesięcy przechowujemy je w ciemnym pomieszczeniu o temperaturze 5-8°C. W marcu kłącza dzielimy na mniejsze części (odcinając najstarszą), a następnie sadzimy do dość dużych doniczek z żyzną, przepuszczalną ziemią. Ustawiamy w jasnym pomieszczeniu o temperaturze 8-10°C i regularnie podlewamy. W taki sposób pielęgnujemy rośliny przez cały kwiecień. Na początku maja stopniowo hartujemy je, a gdy miną ostatnie przymrozki, przesadzamy z pojemników do gruntu, starając się zachować w całości bryłę korzeniową. Dzięki takiemu potraktowaniu paciorecznik zakwitnie już w lipcu.

Jeżeli nie mamy możliwości przyśpieszonej uprawy w pojemniku i kłącze posadzimy w gruncie na początku maja, roślina wyda kwiaty o kilka tygodni później.

KANNA. WYMAGANIA

Paciorecznik wymaga słonecznego stanowiska i żyznej gleby, dlatego przed przesadzeniem podrośniętych okazów z doniczek do gruntu podłoże na rabacie wzbogacamy dobrze rozłożonym kompostem albo granulowanym obornikiem. Ważny jest też odczyn gleby (pH), który powinien wynosić 6,5-7. Warto zapewnić roślinom miejsce zaciszne, aby wiatr nie poszarpał liści.

Gęstość sadzenia zależy od siły wzrostu danej odmiany, ale zwykle rośliny rozmieszczamy co 50-60 cm.

Pacioreczniki regularnie podlewamy (z wyjątkiem okresów deszczowych), a w kilka tygodni po posadzeniu zaczynamy dokarmiać nawozem płynnym do roślin kwitnących. Zabiegi powtarzamy co 8-10 dni, aż do końca sierpnia.

W miarę przekwitania obrywamy kwiaty, co pobudza rośliny do tworzenia nowych pąków.

WODNY PACIORECZNIK

Widoczna na zdjęciu Canna glauca to gatunek wodny. Dorasta do 1,2-1,5 m i przez całe lato tworzy długie kwiatostany. Rośliny te uprawiamy w dużych pojemnikach z żyzną ziemią. Jesienią wyjmujemy je wraz z pojemnikami z wody i umieszczamy na zimę w pomieszczeniu o temperaturze kilku stopni. Bryła korzeniowa powinna być stale wilgotna.

Gdy paciorecznik słabo kwitnie, może to być spowodowane chorobą wirusową. Innym jej objawem są zniekształcone liście i kwiaty. Takie egzemplarze trzeba wyrywać i niszczyć, by choroba się nie rozprzestrzeniała. Trzeba też przeglądać kłącza w przechowalni - te, na których pojawią się brązowe plamy, trzeba wyrzucić. Pozostałe zaprawiamy Topsinem M 500, mocząc je w roztworze o stężeniu 0,05%.

SKĄD SIĘ WZIĄŁ PACIORECZNIK

Swą polską nazwę paciorecznik zawdzięcza kształtowi nasion, które przypominają kuliste paciorki. Łacińska nazwa Canna znaczy "trzcina" i odnosi się do wzniesionego pokroju rośliny. Możemy też używać spolszczonej wersji tej nazwy - kanna.

Obecnie uprawiane liczne odmiany paciorecznika powstały w wyniku wielokrotnego krzyżowania ze sobą różnych gatunków, a także mieszańców tej rośliny. Jednym z wyjściowych był paciorecznik indyjski (C. indica) pochodzący z Półwyspu Indyjskiego. Inne gatunki (m.in. C. glauca, C. coccinea, C. iridiflora) wywodzą swój rodowód z tropikalnych rejonów obu Ameryk.

JAK ZIMUJĄ WRAŻLIWE BYLINY

Niektóre rośliny cebulowe (w tej grupie także kłączowe i bulwiaste) kwitną u nas latem w ogrodzie, ale ze względu na wrażliwość na mróz nie mogą w nim zimować. Dlatego we wrześniu bądź w październiku wykopujemy z rabat i wyjmujemy z pojemników ich organy spichrzowe. Karpy wraz z kilkunastocentymetrowym odcinkiem liści lub pędów pozostawiamy na kilka dni w przewiewnym miejscu, by obeschły. Potem odcinamy części nadziemne, usuwamy grudki ziemi. Oczyszczone cebule, bulwy i kłącza układamy cienką warstwą w skrzynkach i przykrywamy lekko piaskiem, trocinami lub drobną korą.

Skrzynki ustawiamy w miejscu chłodnym, lecz zabezpieczonym przed mrozem (np. w piwnicy lub w garażu). Tak przetrwają do wiosny.

W temperaturze 5-8°C przechowujemy: dalie, eukomis, mieczyki, nerinę, paciorecznik, sprekelię i tygrysówkę.

W temperaturze 8-10°C: begonię bulwiastą, bletillę, brodieę, jaskier azjatycki, krokosmię, sparaksis i zefirant.

W temperaturze 12-15°C: acidanterę, ismenę, galtonię, gloriozę.

Na wiosnę (zazwyczaj w kwietniu) organy spichrzowe sadzimy do doniczek i w domu lub w lekko ogrzewanym tunelu foliowym "podpędzamy" je, by w porze ich sadzenia w gruncie były już sporymi okazami.



Więcej o: