Tynki mozaikowe

Tekst Piotr Idzikowski
03.02.2005 , aktualizacja: 27.06.2005 15:34
A A A Drukuj
Tynk mozaikowy nakłada się najczęściej pacą stalową na zagruntowane wcześniej
podłoże. Po związaniu masy uzyskuje się szklistą, barwną powierzchnię.

Tynk mozaikowy nakłada się najczęściej pacą stalową na zagruntowane wcześniej podłoże. Po związaniu masy uzyskuje się szklistą, barwną powierzchnię.

Są trwałe, odporne na wpływy atmosferyczne i można je myć wodą. Stosuje się je w miejscach narażonych na uszkodzenia mechaniczne i zabrudzenia, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz budynków.
Tynki mozaikowe nazywane są też często kamyczkowymi. Są to dekoracyjne tynki cienkowarstwowe, czyli takie, które nakłada się w warstwach o grubości zawartego w masie kruszywa - zwykle od 1 do 3 mm. Spoiwem tynków mozaikowych jest żywica; w porównaniu z innymi tynkami dekoracyjnymi są bardziej elastyczne i odporniejsze na uszkodzenia. Bez problemu wytrzymują też szorowanie, można je więc często myć bez ryzyka zniszczenia.

Na jakie podłoża

  • Rodzaj. Mineralne, czyli wykonane z tradycyjnych tynków cementowych lub cementowo-wapiennych. Może to być również ściana betonowa lub zbrojona warstwa bezspoinowego systemu ociepleń. Wewnątrz pomieszczeń odpowiednim podłożem pod tynki mozaikowe są też płyty gipsowo-kartonowe.

  • Powierzchnia. Powinna być idealnie równa. Ze względu na cienkowarstwowość tynku nakładanie go na nierówne powierzchnie uniemożliwi osiągnięcie oczekiwanej gładkości; takie tynki byłyby też dość drogie, bo wymagałyby stosowania grubych warstw.

  • Jakość. Wpływa na trwałość tynku, czyli długość jego użytkowania. Ułożenie tynku mozaikowego na starej, osypującej się wyprawie tynkarskiej nie wróży nic dobrego - w kilka lat potem tynk zacznie odpadać razem z tym marnym podłożem.

    Uwaga! Przed rozpoczęciem układania nowej wyprawy z tynku mozaikowego trzeba podłoże zagruntować zgodnie ze wskazówkami producenta tynku. Użycie przypadkowego preparatu gruntującego kończy się zwykle nieuwzględnieniem reklamacji, gdyby tynk zaczął odpadać.

    Gdzie układać

  • Na zewnątrz. Tynki mozaikowe nie są zbyt tanie, nie warto zatem ich stosować na całych powierzchniach elewacji, zwłaszcza tam, gdzie można ułożyć na przykład tynki mineralne, które są sporo tańsze. "Mozaiki" są natomiast polecane na cokoły domów jednorodzinnych lub inne ozdobne fragmenty elewacji, na przykład mury oporowe, powierzchnie wokół ościeży albo ściany balkonów czy loggii. Bardzo często używa się ich do wykańczania powierzchni ogrodzeń betonowych.

  • Wewnątrz. Zastosowane we wnętrzach tynki mozaikowe zastępują tradycyjne lamperie, znane z korytarzy i klatek schodowych. Można nimi dekorować fragmenty ścian w kuchniach czy łazienkach, bo ze względu na stosowane w tych tynkach kruszywo bardzo dobrze komponują się z płytkami ceramicznymi i kamiennymi.

    Jak to się robi

  • Przygotowanie tynku. Nakładanie tynków mozaikowych jest z pozoru proste - wystarczy równe podłoże, paca stalowa i odrobina zdolności manualnych. Samo przygotowanie tynku polega jedynie na otwarciu wiadra i przemieszaniu jego zawartości.

    Uwaga! Po otwarciu pojemnika nie zobaczymy oczekiwanego koloru, lecz siną klejącą masę. Tynki nabierają odpowiedniej barwy dopiero po wyschnięciu żywicy. Kto ma wątpliwości, może wypłukać w wodzie kilka ziarenek - kruszywo niezanurzone w żywicy powinno mieć taki kolor, jaki zamówiliśmy.

  • Warunki sprzyjające nakładaniu tynku. Aby siny kolor tynku nie powracał po każdym zmoczeniu elewacji, tynkować trzeba w dobrą pogodę, kiedy ani nie pada, ani nie wieje, a temperatura podłoża i otoczenia przez kolejne dwa dni i noce od nałożenia tynku będzie wynosiła około +15°C. Za zupełnie nieodpowiednią producenci uznają zwykle temperaturę poniżej 5°C i powyżej 25°C.

  • Nakładanie i wygładzanie tynku. Zależnie od wskazań producenta podanych na opakowaniu produktu można to robić ręcznie lub przez natrysk. Do tego drugiego sposobu zdecydowanie należy zaprosić fachowca z odpowiednim sprzętem (z dyszą przeznaczoną do nakładania tego rodzaju materiału).

    Nakładanie ręczne przypomina nieco wykonywanie gładzi gipsowych. Niewielką porcję tynku wyjmuje się z wiadra łopatką, po czym nakłada się ją na pacę stalową wzdłuż jej dłuższej krawędzi. Potem masę tynkarską naciąga się na podłoże, tworząc warstwę o grubości kruszywa, a następnie wygładza się ją tą samą pacą. Podczas wygładzania tynku ściąga się nadmiar masy i wrzuca z powrotem do wiadra. Nałożoną masę trzeba wygładzać równomiernie, w tym samym kierunku.

    Należy unikać przerw w pracy, nie wolno bowiem dopuścić do zaschnięcia wygładzonej powierzchni przed nałożeniem tynku na dalszą część podłoża. W przeciwnym wypadku krawędź takiego połączenia będzie widoczna.

    To warto wiedzieć

  • Kupioną masę tynkarską należy zużyć w czasie, który jest podany przez producenta jako dopuszczalny okres przechowywania (najczęściej dwunastu miesięcy). Przez ten czas musi być ona chroniona przed mrozem i upałem, bo zarówno mróz, jak i przegrzanie masy niszczy zawartą w niej żywicę.

  • Na nasłonecznionych elementach nie należy stosować ciemnych tynków. Wprawdzie tynk mozaikowy nie wyblaknie, ale na takich powierzchniach mocno się nagrzewa, wskutek czego może ulegać odkształceniom i pękać.

  • Ze względu na spoiwo żywiczne tynki mozaikowe mają znacznie niższą paroprzepuszczalność niż na przykład mineralne. Nie nadają się więc do stosowania w miejscach, gdzie blokowałyby swobodny przedtem przepływ pary wodnej lub - czego często się próbuje - na podłożach niewłaściwie zabezpieczonych przed niekontrolowanym napływem wilgoci (np. wskutek jej podciągania kapilarnego od strony źle zaizolowanych fundamentów).

  • Zobacz więcej na temat:

    Materiały budowlane

    Znajdź produkty z oferty producentów materiałów budowlanych

    PRZED DECYZJĄ
    BUDOWA i REMONT
    INSTALACJE
    WNĘTRZA
    WYKOŃCZENIE
    KONTAKT Z REDAKCJĄ
    • ul. Czerska 8/10
    • 00-732 Warszawa
    • ladnydom@agora.pl