Kuchnia: podłoga inna niż wszystkie

Tekst: Katarzyna Kowalska Stylizacja: Dorota Karpińska, Joanna Jurga, Izabela Skorupka Zdjęcia: Monika Lewandowska/Phototapeta, Rafał Lipski Projekty wnętrz: Julia Pasternak/akwadrat studio wnętrz (1), Michał Pietrzak (2), Justyna Trojanowska (3)

Podłoga w kuchni powinna być przede wszystkim trwała i łatwa do utrzymania w czystości. Gospodarze prezentowanych wnętrz chcieli, żeby była również oryginalna, sięgnęli więc po nietypowe rozwiązania i materiały. Zobacz, czy osiągnęli cel.

Kuchnia w wariancie 1. Na podłodze - pomalowane na czarno deski, na ścianie przy kuchennych szafkach - cegły pokryte białą farbą. Właścicielce zależało, by zachować jak najwięcej oryginalnych elementów wnętrza. Zmieniła więc tylko nieco ich wygląd.
Kuchnia w wariancie 1. Na podłodze - pomalowane na czarno deski, na ścianie przy kuchennych szafkach - cegły pokryte białą farbą. Właścicielce zależało, by zachować jak najwięcej oryginalnych elementów wnętrza. Zmieniła więc tylko nieco ich wygląd.
1. Z malowanych desek

W kuchni w przedwojennej kamienicy zachowały się oryginalne deski podłogowe. Były bardzo zniszczone, nowa właścicielka pomalowała je więc uretanowo-alkidową farbą z połyskiem, przeznaczoną do malowania betonowych i drewnianych podłóg we wnętrzach. Tak wykończone deski można myć wodą z dodatkiem detergentu. Co jakiś czas (zależnie od intensywności użytkowania pomieszczenia) trzeba je pomalować na nowo. W razie miejscowego uszkodzenia, np. zarysowania, wystarczy nałożyć farbę tylko na zniszczony fragment podłogi (nie zostaje żaden ślad).

2. Z betonu

W tej kuchni podłoga została zrobiona z wylewki przemysłowej samopoziomującej, którą następnie pokryto kilkoma cienkimi warstwami wodorozcieńczalnego impregnatu do posadzek przemysłowych. Nadał on betonowej powierzchni połysk, a przede wszystkim - zabezpieczył przed wnikaniem wody. Taką podłogę można zrobić samemu, ale jeśli nie mamy doświadczenia w tego typu pracach, lepiej to powierzyć fachowcom. Posadzka jest bardzo trwała, nie pęka.

3. Z klinkieru

Materiał ten, stosowany zwykle na zewnątrz, jest wypalany z gliny i piasku w temperaturze 1100 st. C. Nie nasiąka wodą i nie plami się, jest bardzo trwały, odporny na uszkodzenia i na używane w domu środki chemiczne, łatwo go utrzymać w czystości. Nie bez znaczenia jest również jego wygląd - w tym wnętrzu płytki o ciepłej barwie znakomicie podkreśliły styl nawiązujący do wystroju kuchni z XIX-wiecznej angielskiej wsi. Wyroby klinkierowe kupimy w sklepach z materiałami budowlanymi.



Na podłodze - pomalowane na czarno deski, na ścianie przy kuchennych szafkach - cegły pokryte białą farbą. Właścicielce zależało, by zachować jak najwięcej oryginalnych elementów wnętrza. Zmieniła więc tylko nieco ich wygląd.

Beton pod stopami, beton nad głową - tym materiałem wykończono bowiem nie tylko podłogę, ale także sufit. Okap, fronty urządzeń i uchwyty szafek są ze stali. Aby wnętrze nie wydawało się nazbyt chłodne, gospodarz wybrał szafki z frontami wykończonymi ciepłym dębowym fornirem. Blat roboczy jest z granitu.

Do kuchni wiodą dwa otwarte wejścia usytuowane po obu stronach osłaniającej ją ściany. Dlatego wystrój tego pomieszczenia nawiązuje do stylu całej strefy dziennej - impregnowana betonowa podłoga jest także w części wypoczynkowej.

Dzięki niejednolitej barwie klinkierowe płytki wyglądają jak stare, nieco podniszczone. Dodają więc autentyczności wnętrzu, którego wystrój pozwala cofnąć się w czasie o ponad wiek.

Szafki z białymi frontami, stylizowane na dawne urządzenia AGD, odpowiednio dobrane dodatki, a na zewnątrz - bujna zieleń. W tej kuchni naprawdę można się poczuć jak na "sielskiej angielskiej" wsi.

    Więcej o:

Skomentuj:

Kuchnia: podłoga inna niż wszystkie