Polska zalicza się do krajów o niewielkich zasobach wodnych, wynoszących w przeliczeniu na mieszkańca około 1600 m3. W latach suchych wskaźnik ten spada nawet poniżej 1000 m3. Tymczasem jako próg odnawialnych zasobów wodnych, powodujących jedynie sporadyczne zagrożenie lokalnymi niedoborami wody, przyjmuje się 1700 m3 na osobę.

Według oceny dokonanej w międzynarodowym programie "Populacja i Środowisko" w 1993 roku zasoby wodne stawiały Polskę na 72 miejscu listy analizowanych 100 krajów świata. Jesteśmy jedynym europejskim krajem zagrożonym deficytem wody. To zagrożenie potęguje jeszcze nie najlepsza jakość wody w naszych rzekach. W lepszej sytuacji od nas są takie kraje, jak Etiopia, Indie, Iran czy Syria, a w Egipcie, uważanym potocznie za kraj mający deficyt wody, na jednego mieszkańca przypada 1400 m3 wody, czyli tylko niewiele mniej niż u nas.

Zobacz:

Strukturę dziennego zużycia wody przeznaczonej na potrzeby bytowo-gospodarcze 1 osoby

Wniosek z przedstawionej oceny może być tylko jeden: konieczne jest wdrażanie rozwiązań umożliwiających oszczędne gospodarowanie wodą, aby w niedalekiej przyszłości jej brak nie stał się barierą w zrównoważonym rozwoju gospodarczym naszego kraju.

Racjonalne zużycie wody a jej marnotrawstwo

Na wielkość zużycia wody składa się zużycie racjonalne (niezbędne) oraz straty wody. Pod pojęciem racjonalnego zużycia wody rozumie się tę jej ilość, która w pełni zaspokaja wszystkie potrzeby człowieka. Straty natomiast powstają w wyniku przecieków wody, spowodowanych nieszczelnością urządzeń wodociągowych, oraz marnotrawstwa wody, będącego wynikiem rozrzutnego i niepotrzebnego jej zużycia. Kapiący kran to roczne straty od 5 do 15 m3 wody, a cieknąca spłuczka to od 150 do 300 m3 zmarnowanej wody rocznie! Bardziej złożonym zagadnieniem niż przecieki jest marnotrawstwo wody. Pojęcie to jest względne i zależy od potrzeb oraz przyzwyczajeń użytkownika. Trudno jest przykładowo uznać za marnotrawstwo dwukrotną kąpiel w ciągu dnia, natomiast jest nim niewątpliwie mycie rąk pod baterią wannową zamiast pod baterią nad umywalką, ponieważ przy tym samym efekcie zużywa się znacznie większą ilość wody.

Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że średnia wielkość zużycia wody w budynkach wyposażonych w niesprawne instalacje wodociągowe oraz baterie czerpalne bez możliwości oszczędzania wody może wynosić 260 l na osobę, a nawet więcej. Dzienne zużycie wody w granicach 100-150 l na osobę można przyjąć dla mieszkań i domów, w których zastosowano racjonalizację zużycia wody polegającą na prawidłowej eksploatacji instalacji, wyeliminowaniu przecieków i wyposażeniu jej w oszczędną armaturę czerpalną i takież urządzenia techniczne (np. spłuczki).

Czytaj też:

Jak oszczędzać wodę w domu

Wielkość zużycia wody potrzebnej człowiekowi zależy od jego indywidualnych przyzwyczajeń, wieku, charakteru pracy wykonywanej w domu i poza domem. Badania nad wielkością niezbędnego zużycia wody, które w pełni zaspokaja wszystkie potrzeby człowieka (bez uwzględnienia strat i marnotrawstwa), wykazały, że wynosi ona średnio 125 l (tabela 1).

Rozwiązania techniczne wpływające na oszczędność wody

Techniczne sposoby oszczędzania wody w gospodarstwach domowych można podzielić na następujące grupy:

* stosowanie oszczędnych urządzeń do poboru wody w powiązaniu z kształtowaniem właściwych nawyków ich wykorzystywania,

* usprawnienie obiegów ciepłej wody oraz instalowanie urządzeń zapewniających utrzymanie pożądanej jej temperatury,

* centralne zredukowanie ciśnienia wody na poszczególnych piętrach,

* wyposażenie mieszkań w wodomierze ciepłej i zimnej wody,

* wykorzystywanie wody zużytej (ścieków szarych),

* wykorzystywanie deszczówki (wód opadowych).

Czytaj też:

1 2  następne »