Czym obudować kominek - materiały

Małgorzata Krośnicka

Zanim wybierzemy, z czego powstanie obudowa kominka, zastanówmy się, jaką rolę będzie on spełniał w naszym domu. Jeśli zamierzamy w nim palić tylko okazjonalnie, rodzaj i faktura materiałów zastosowanych do wykończenia obudowy nie są tak ważne. Gdy jednak planujemy używać wkładu jako alternatywnego źródła ciepła w porach przejściowych (wczesna wiosna i jesień), warto wybierać tworzywa, które są niechłonne (nie plamią się) i dość gładkie, by dały się bez problemu odkurzać.

kominki, wkład kominkowy, obudowa kominka
Fot. Timkominki
Pamiętajmy też, że obudowa kominka będzie dominującym elementem wystroju pomieszczenia. Wybierając jej stylistykę i materiały powinniśmy mieć przynajmniej wstępną wizję urządzenia salonu. Zwróćmy też uwagę na światło - jeśli pokój nie jest zbyt słoneczny, nie decydujmy się na obudowę w ciemnej tonacji, gdyż sprawi, że pomieszczenie będzie wyglądać ponuro.

Obudowa kominka z kamienia

Jest idealnym wykończeniem kominka - trwałym, niepalnym, odpornym na wysoką temperaturę. Odpowiednio wykonana obudowa z kamienia prędzej się znudzi niż zniszczy. Materiał jest twardy (w stopniu zależnym od rodzaju kamienia), nie rysuje się i nie pęka. Pod wpływem ciepła kamień nie zmienia koloru. Czas tylko dodaje mu uroku.

Na obudowy wykorzystuje się najczęściej kamienne elementy o grubości 2-5 cm. Jeśli mamy zaprojektowaną półkę lub blat, trzeba użyć kamienia o grubości co najmniej 3 cm.

Wykorzystać można wszystkie typy kamienia, ale najczęściej stosuje się te łatwe w obróbce (marmur, trawertyn, piaskowiec i wapień). Mniej popularne są też twardsze granity i łupki.

Wapień. Jest to dość jednorodna skała o porowatej powierzchni. Miękki wapień jest łatwy w obróbce, ale łatwo się brudzi. Jeśli ma chropowatą powierzchnię, gromadzi się na nim pył i kurz, które mimo systematycznego sprzątania powodują szarzenie materiału. Wapienne elementy warto więc zaimpregnować.

Piaskowiec. Jest twardszy od wapienia, ale bardziej porowaty, co sprawia że jest też bardzo chłonny i łatwo się plami, a trwałe zabrudzenia usuwa się przez szlifowanie (nieco mniej kłopotliwy jest piaskowiec polerowany). Pozwala się łatwo formować, można z niego wykonać nawet skomplikowane elementy ozdobne.

Trawertyn. Jest odmianą wapienia. Występuje w wielu odmianach kolorystycznych, jego cechą charakterystyczną jest wyraźnie widoczne żyłkowanie i żłobienia. Porowatą powierzchnię zabezpiecza się przed wnikaniem zabrudzeń żywicą lub specjalną masą z pyłu kamiennego.

Marmur. Jest skałą metamorficzną, czyli taką, która powstała w wyniku poddania skał osadowych (wapieni i dolomitów) działaniu ogromnych sił nacisku i temperatury we wnętrzu ziemi. Ma charakterystyczną smugową strukturę, dużą odporność i podatność na polerowanie.

Granit. Jest materiałem bardzo twardym i odpornym na zabrudzenia i zaplamienia, co jednak skutkuje tym, że dość trudno poddaje się obróbce. Ma za to wiele różnych odmian kolorystycznych (czarne, czerwone, szare).

Łupek. Jest równie odporny jak granit, jednak o wiele łatwiejszy w obróbce i kształtowaniu. Ma charakterystyczną fakturę i kolorystykę utrzymaną w odcieniach zimnej szarości, niebieskości i zieleni. Łupek z domieszkami miki i krzemionki mieni się błyszczącymi kryształkami w świetle ognia.

Obudowa kominka z cegły

Może być materiałem konstrukcyjnym i zarazem wykończeniowym kominkowych obudów. Jest jednak chętnie stosowana także w obudowach, w których łączy się różne materiały, szczególnie tych utrzymanych w stylu dworkowym - często powstają z niej belki i słupki otaczające palenisko.

Jeśli do obudowania kominka chcemy zastosować elementy z cegły ceramicznej, pamiętajmy, że jest ona dość chłonna i ma porowatą powierzchnię, a więc łatwo będzie się brudzić. Warto więc ją zaimpregnować.

Mankamentu tego pozbawione są cegły klinkierowe i imitujące je płytki wykonane z tego samego materiału. Są one gładkie i niechłonne. Klinkier można kupić w wielu odcieniach, znajduje więc zastosowanie nie tylko w obudowach rustykalnych, ale także tych nowoczesnych.

Obudowa kominka z betonu

Może być używany jako materiał, z którego produkuje się imitacje droższych tworzyw - na przykład różnych odmian kamienia. Zawdzięcza to łatwej obróbce i możliwości dowolnego barwienia. Minusem betonowych elementów jest podatność na zabrudzenia i zaplamienia. Można go poddać impregnacji, a plamy spróbować delikatnie usunąć za pomocą drobnoziarnistego papieru ściernego.

Kominek może też być otoczony płytami z betonu architektonicznego - o charakterystycznym szarym zabarwieniu. Płyty takie sprzedawane są jako surowe lub polerowane. Impregnacja chroni ich powierzchnię przed zabrudzeniami.

Kafle kominkowe

Produkowane są często przez manufaktury ceramiczne, w których powstają zarówno repliki dawnych kafli (na przykład gotyckich, wiktoriańskich, holenderskich, francuskich), jak i wzory nowoczesne. Kafle takie często bywają ręcznie formowane i zdobione.

Dzięki zastosowaniu kafli piecowych, obudowa kominka może wyglądać jak dawny piec na węgiel. Z kafli kominkowych powstają zaś także obudowy o nowoczesnej stylistyce i niespotykanych ornamentach czy kolorystyce (niektóre wręcz produkowane są na zamówienie). Kafle łączy się ze sobą specjalną zaprawą wysokotemperaturową z glinki szamotowej.

Zapisz się na NEWSLETTER. Co tydzień najnowsze wiadomości o budowie, remoncie i wykańczaniu wnętrz w Twojej poczcie e-mail: Zobacz przykład



Skomentuj:

Czym obudować kominek - materiały