Większość słabych pod względem termicznym miejsc w ścianach to te, w których nie da się w prosty sposób zapewnić ciągłości ocieplenia. Potencjalnymi mostkami termicznymi w ścianach zewnętrznych są zwykle ściany fundamentowe, połączenia balkonów ze stropem, boczne ościeża otworów okiennych i drzwiowych, nadproża i wieńce oraz górne krawędzie ścian szczytowych.

Ściany fundamentowe

Ściany domu, spoczywające na fundamentach zagłębionych w gruncie, trudno całkowicie zabezpieczyć przed ucieczką ciepła w kierunku pionowym (wzdłuż przekroju ściany). Nie da się ich bowiem postawić na izolującej wkładce z typowych materiałów termoizolacyjnych, gdyż mają one znikomą wytrzymałość na ściskanie. Pozostaje więc jedynie izolowanie ich powierzchni bocznych (można to robić jedno- albo dwustronnie). Typowy sposób ocieplenia fundamentów to ułożenie płyt z twardego styropianu lub polistyrenu ekstrudowanego na zewnętrznej stronie fundamentu, do głębokości ok. 1 m. W ten sposób zmniejszamy ucieczkę ciepła w strefie najniższych temperatur zewnętrznych (mroźne powietrze, zamarznięty grunt), ale nie zapobiegamy ucieczce ciepła od wewnętrznej strony fundamentu; te straty nie będą jednak duże, bowiem w gruncie pod podłogą temperatura jest względnie stabilna i nie spada poniżej 5-8°C. Dlatego właśnie ocieplanie ściany fundamentowej również od strony wewnętrznej i połączenie jej z izolacją podpodłogową nie jest konieczne - choć w niektórych domach (np. parterowych o długiej linii ścian fundamentowych) wskazane.

Innym sposobem na zmniejszenie ucieczki ciepła do gruntu jest ułożenie 2-3 ostatnich warstw ścian fundamentowych z materiałów ciepłochronnych. Najlepiej nadają się do tego pustaki żwirobetonowe z wkładką styropianową lub bloczki keramzytobetonowe. Skuteczność takiej izolacji jest porównywalna z ociepleniem układanym na zewnątrz ściany, a koszty są niewiele wyższe niż przy budowaniu zwykłych fundamentów.

Nadproża i wieńce

Problem zapewnienia dobrej izolacji termicznej nadproży i wieńców dotyczy głównie domów budowanych w technologii ścian jednowarstwowych - w innych systemach warstwa ocieplenia układana jest na zewnątrz na całej powierzchni ścian, więc przykrywa również te elementy.

Popularny sposób ocieplenia wieńców i nadproży w ścianach jednowarstwowych polega na wstawieniu od zewnętrznej strony ściany wkładki termoizolacyjnej zlicowanej z powierzchnią muru. Nie jest to dobre rozwiązanie, gdyż niejednorodne podłoże po otynkowaniu może powodować pojawienie się pęknięć i odprysków. Prawidłowo zaizolowane wieńce i nadproża należy wykonywać jako trójwarstwowe, zbudowane z:

wąskich, 5-6-centymetrowych elementów ściennych od zewnątrz - na przykład płytek betonu komórkowego czy pustaków z ceramiki poryzowanej;

wkładki styropianowej o grubości co najmniej 10 cm w środku;

konstrukcyjnego elementu żelbetowego od wewnątrz.

W ścianach trójwarstwowych elementy te wykonuje się w podobny sposób.

Wokół okien

Okna same w sobie są potężnym mostkiem cieplnym - w porównaniu ze ścianami ich ciepłochronność jest nawet 4-5 razy mniejsza. Jeśli zostaną źle osadzone, straty te będą jeszcze większe - dlatego więc w miarę możliwości warto zadbać o ich ograniczenie.

Przy osadzaniu okna należy dążyć do zminimalizowania powierzchni nieizolowanego ościeża. Dlatego też - w zależności od budowy ściany - ramę okienną trzeba mocować:

przy zewnętrznej płaszczyźnie warstwy nośnej (w ścianach dwuwarstwowych);

w grubości ocieplenia (w ścianach trójwarstwowych). Oczywiście okna nie można zamocować do wełny mineralnej czy styropianu, dlatego też w ścianach trójwarstwowych wykonuje się obramowanie z płyt OSB, pozwalające na stabilne zamocowanie ościeżnicy, a okno mocuje się do muru;

w 2/3-3/4 szerokości muru, licząc od strony wewnętrznej, w ścianach jednowarstwowych.

Uwaga! Nie można też zapomnieć o konieczności eliminowania mostków cieplnych podczas montażu parapetów zewnętrznych - jeśli na przykład zechcemy zrobić podokiennik z kształtek klinkierowych w ścianie dwuwarstwowej, to miejsce jego mocowania pod ramą utworzy właśnie taki mostek.

Balkony i tarasy

Balkony i tarasy konstrukcyjnie połączone ze ścianami zewnętrznymi trudno skutecznie zaizolować cieplnie. Płyta balkonowa czy tarasowa musi bowiem opierać się na ścianie nośnej domu i przechodzić przez warstwę ocieplającą mury. Uciekanie ciepła wzdłuż linii osadzenia płyty można ograniczyć przez ułożenie na niej izolacji cieplnej - od wierzchu, pod spodem i po bokach. W praktyce jest to jednak trudne do wykonania, poza tym "pogrubiony" do 30 cm balkon nie wygląda zbyt elegancko. Jeśli jest to nie balkon, ale taras, pod którym znajduje się pomieszczenie ogrzewane - ocieplenie układa się tylko na jego powierzchni. Trzeba o tym pamiętać przy ustalaniu poziomów płyty tarasowej i podłogi w pomieszczeniach - warstwy izolujące na tarasie mają bowiem 15-20 cm grubości.

1 2  następne »