Loggie budowane są głównie w domach piętrowych, na jednej lub obu kondygnacjach (jedna nad drugą). Ich długość może ograniczać się tylko do jednego pomieszczenia lub sięgać przez całą szerokość budynku. Loggia może być również poszerzona o wystający poza obrys budynku balkon, co pozwala na zmniejszenie strat w powierzchni mieszkalnej.

Usytuowanie loggii oraz jej wymiary mają istotny wpływ na konstrukcję i sposób ocieplenia podłogi i ścian bocznych.

Ocieplenie ścian wnęki

Jeśli ściany okalające loggię osłaniają pomieszczenia ogrzewane, muszą mieć dobrą ciepłochronność. Ocieplenie układa się na nich w taki sam sposób jak na pozostałych ścianach - najczęściej w systemie BSO, czyli przy użyciu styropianu lub wełny mineralnej, przyklejonych do podłoża i pokrytych tynkiem cienkowarstwowym.

Boczne ściany wnęki należy ocieplać także wtedy, gdy nie stykają się one z ogrzewanymi pomieszczeniami, a jedynie pełnią funkcję osłony loggii - zapobiega to powstawaniu mostka cieplnego na ich połączeniu ze ścianą frontową. Dla zachowania ciągłości elewacji ocieplenie układa się również na słupach narożnych, gdzie stanowi ono warstwę wyrównującą, pozwalającą na zlicowanie powierzchni tynku.

Oczywiście jakiekolwiek ocieplenie ścian loggii nie jest konieczne, jeśli ściany budowane są jako jednowarstwowe, na przykład z grubych bloczków betonu komórkowego lub ceramiki poryzowanej.

Konstrukcja płyty

Płyta loggii traktowana jest jako konstrukcja stropowa oparta na murach nośnych, a czasem na słupach. Projektuje ją uprawniony konstruktor budowlany, który uwzględnia przy tym rozpiętość i obciążenia użytkowe.

Przy projektowaniu szczególną uwagę należy zwrócić na zachowanie odpowiedniego poziomu nośnej płyty loggii w stosunku do wysokości podłogi w pomieszczeniu, z którego będzie się na nią wychodzić - ważne, by uwzględnić przy tym niezbędne warstwy ociepleniowe i wykończeniowe. Można przyjąć, że całkowicie wykończona powierzchnia podłogi loggii powinna znajdować się o 3-5 cm poniżej posadzki w pomieszczeniu. Zapobiegnie to ewentualnym przeciekom wody, a także ułatwi zamontowanie drzwi balkonowych.

Ze względu na zastosowany sposób ocieplenia, płyty nośne loggii mogą być:

z ociepleniem brzegowym na styku ze ścianą nośną. To rozwiązanie może być stosowane jedynie wówczas, gdy loggia zaprojektowana jest na dwóch kondygnacjach. Płyta stropowa opiera się wtedy na ścianach bocznych, a na czołowej ścianie wnęki umieszcza się ocieplenie przechodzące przez grubość stropu. Najlepiej zastosować tu specjalne łączniki zbrojeniowe z ociepleniem, takie same, jakich używa się do połączenia płyt balkonowych ze stropem.

Uwaga! Jeśli ściany domu są trójwarstwowe, płyty nie wolno opierać na warstwie elewacyjnej, gdyż nie wytrzyma ona takiego obciążenia;

ocieplone na całej powierzchni. To rozwiązanie trzeba zastosować, jeśli loggia znajduje się nad pomieszczeniem ogrzewanym. Ponieważ grubość ocieplenia nie powinna być mniejsza niż 10 cm, a grubość jastrychu - niż 4-5 cm, to płyta stropowa loggii powinna być o ok. 15 cm cieńsza niż strop w pozostałej części domu.

Problem ten dość łatwo rozwiązać, jeśli stropy budowane są jako gęstożebrowe, nas przykład typu teriva lub z prefabrykowanych płyt kanałowych. Ich grubość wynosi 24-26 cm, zatem wylanie monolitycznej płyty loggii o grubości ok. 10 cm pozwoli na uzyskanie wymaganej różnicy poziomów. Jeśli jednak stropy wykonane są jako monolityczne, o grubości nieprzekraczającej 15-16 cm, uzyskanie różnicy poziomów wymagać będzie obniżenia płyty podłogowej, co spowoduje powstanie uskoku na suficie znajdującego się poniżej pomieszczenia.

Warstwa po warstwie

Bardzo ważne jest też właściwe wykonanie izolacji przeciwwodnej płyty podłogowej loggii, gdyż właśnie przecieki są najczęstszą usterką pojawiającą się na balkonach i tarasach. Oprócz zabezpieczenia samej płyty, trzeba też zadbać o uszczelnienie jej styku ze ścianą budynku.

Spadek płyty. Płytę podłogową należy ukształtować tak, by była pochylona o 1,5-2% w kierunku krawędzi loggii. Można taki spadek uformować od razu, podczas wylewania płyty stropowej. Można to osiągnąć, układając w ustalonych odstępach łaty pomocnicze o różnych wysokościach. Przed stwardnieniem betonu łaty pomocnicze usuwa się, a całą powierzchnię zaciera na gładko drobnoziarnistym betonem.

Lepszym rozwiązaniem jest ukształtowanie spadku z dodatkowej warstwy wylewki betonowej. Jej grubość w najcieńszym miejscu (przy krawędzi) nie powinna być mniejsza niż 3 cm.

Izolacja przeciwwodna. Następną warstwą jest izolacja przeciwwodna - może być wykonana w tradycyjny sposób: z dwóch warstw papy podkładowej na lepiku. Stosując izolacje papowe, trzeba pamiętać, że nie wolno sklejać ich ze sobą, ale należy rozsypać na pierwszej warstwie podsypkę poślizgową z drobnego piasku lub talku.

Lepszym rozwiązaniem jest zastąpienie wierzchniej warstwy papy folią wytłaczaną (tzw. kubełkową). Dzięki przetłoczeniom pomiędzy warstwami izolacyjnymi tworzy się wolna przestrzeń umożliwiająca swobodny odpływ wody w razie nieszczelności w pierwszej warstwie oraz wentylację.

1 2  następne »