Ogniki zimą mają kolorowe owoce, a wiosną piękne kwiaty

Kolory owoców, zieleń liści, wytrzymałość - oto zalety ogników.

Ognik szkarłatny, czyli Pyracantha Coccinea, to krzew wywodzący się z Europy Środkowej, Azji Zachodniej i Kaukazu. W Polsce stał się popularny niedawno - około 20 lat temu. To za jego sprawą nasze ogrody, parki i skwery znacznie wypiękniały, zwłaszcza jesienią i zimą.

W drugiej połowie roku niewiele krzewów dorównuje ognikom pod względem urody. U młodych okazów strzeliste sztywne gałązki wyglądają jakby stały w płomieniach - tyle jest na nich jaskrawych owoców. W łagodniejsze zimy ogniki przez cały rok nie tracą liści. Z wiekiem krzewy dorastają do 2-3 m i szeroko rozkładają gałęzie.

Płoną niemal wszędzie

Ognikom służy każda ziemia z wyjątkiem podmokłej i piasku. Aby obficie kwitły, powinny mieć stanowisko słoneczne lub półcieniste, a wiosną otrzymywać dawkę nawozu. Krzewy doskonale znoszą suszę, ale mróz gorzej. W rejonach o ostrych zimach należy wybierać dla nich zaciszne miejsca, np. przy północno-zachodniej stronie domu. Jeśli są wystawione na lodowaty wiatr czy słońce, ich liście i owoce brązowieją i wiosną krzewy wyglądają jak martwe. Są jednak duże szanse, że w maju gałęzie się znów zazielenią lub rośliny zregenerują się, wypuszczając od korzeni młode pędy.

Solo lub w zestawie

Ogniki w każdej roli wypadają znakomicie, trzeba tylko dbać o ich formę. Krzewom rosnącym pojedynczo przerzedzamy korony, usuwając najstarsze gałęzie. Żywopłoty formowane przycinamy "pod sznurek" w czerwcu i ponownie w połowie sierpnia. W żywopłotach rosnących swobodnie usuwamy tylko chore i przemarznięte gałęzie. Można też ogniki rozpinać przy ścianie, wycinając zbędne rozgałęzienia, a po kwitnieniu skracając boczne przyrosty do 2.-3. dolnego liścia. Żeby się boleśnie nie pokłuć, do prac pielęgnacyjnych warto zakładać grube rękawice.