Co zrobić, gdy bergenia nie chce kwitnąć?

Wojciech Słomka: Najczęściej w Polsce sadzimy bergenię sercolistną oraz grubolistną. Oba te gatunki są zimotrwałe. Preferują glebę próchniczną, przepuszczalną o obojętnym odczynie, stale umiarkowanie wilgotną. Spotkałem się jednak z kwitnącymi bergeniami na stanowiskach o glebie gliniastej lub z dużą ilością frakcji piaszczystej. Podobnie jest z tolerancją na nasłonecznienie. Widziałem okazy w miejscach wybitnie cienistych, jak również w pełnym słońcu. W uprawie bergenii obowiązuje zasada, że im więcej słońca, tym więcej wilgoci powinno być w podłożu. Ponadto podręczniki mówią, że bergenia jest odporna na mróz. Ale czy zawsze? Otóż nie.

Na przedwiośniu i wiosną roślina ta jest wrażliwa na niskie temperatury lub zbyt dużą różnicę pomiędzy temperaturą dnia i nocy. Wtedy zawiązki kwiatów ulegają przechłodzeniu i obumierają. W okresie nadmiernego wyziębienia korzenie bergenii mają zmniejszoną zdolność pochłaniania niezbędnych składników, by mogły zawiązać pąki kwiatowe. Może Pani okazy rosną na stanowisku, gdzie dość często wczesną wiosną zdarzają się przymrozki?

Bergenie są również wrażliwe na braki lub nadmiar nawożenia. Rośliny w miejscach piaszczystych wytwarzają więcej kwiatów niż te na glebie próchnicznej, ale stale zasilanej nawozami mineralnymi. Zbyt duża ilość azotu w przypadku tych roślin prowadzi do silnego rozwoju liści, ale jednocześnie do ograniczonego kwitnienia. Bergenie lepiej nawozić nawozami organicznymi niż mineralnymi.

Może w przypadku Pani rośliny dawki nawozów były zbyt duże, a może przeciwnie - za małe?

Ponadto bergenia nie lubi konkurencji. Z doświadczenia wiem, że okazy, które rosły przy wysokich bylinach, nie kwitły. Natomiast inne, posadzone w kompozycji z niskimi bylinami, kwitły co roku.

Dla tych roślin duże znaczenie przy niskich temperaturach ma czas zalegania pokrywy śnieżnej stanowiącej rodzaj dosyć skutecznej izolacji od mrozu.

Jeśli zima jest ostra, a przy tym bezśnieżna, bergenie nie zakwitną.