Jagoda kamczacka

Krzew zwany jagodą kamczacką (Lonicera caerulea var. kamtschatica) jest odmianą botaniczną wiciokrzewu sinego, nazywanego też suchodrzewem jadalnym. Gatunek ten występuje w północno-wschodniej Azji, od Syberii po Chiny i Japonię. Jest bardzo wytrzymałym, gęstym krzewem. Nie wyróżnia się urodą - ma drobne listki i kwiaty; po 10 latach dorasta jedynie do około 1,5 m wysokości. W maju na gałązkach pojawiają się wydłużone, mniej lub bardziej beczułkowate owoce o czerwonofioletowym miąższu, w smaku przypominające czarną jagodę. Krzewy są długowieczne, dobrze plonują nawet przez 30 lat. Z najbardziej dorodnych zbiera się do 5 kg owoców.

Jagoda kamczacka nie jest szczególnie wymagająca. Co prawda najlepiej owocuje na lekko gliniastej, zasadowej glebie, ale poradzi sobie też na piaszczystej, jeśli przed posadzeniem użyźnimy wykopany dla niej dołek rozłożonym obornikiem lub kompostem. Oprócz tego lubi słońce. Nie choruje, nie niszczą jej szkodniki. Starsze krzewy w gruncie nie wymagają podlewania, młodsze szybciej rosną w wilgotnej ziemi. Rioślin nie należy przekarmiać, raz na 2-3 lata wystarczy im porcja kompostu.

Ponieważ jagoda kamczacka nie rozrasta się mocno, można ją uprawiać w pojemnikach, ale wówczas trzeba dbać, aby miała wilgotną ziemię, zwłaszcza gdy kwitnie i owocuje.

EKSPERT RADZI

Zbigniew Krzewiński, szkółkarz, hodowca, www.krzewinski.pl

Dotychczas na rynku były dostępne jedynie stare rosyjskie odmiany: 'Dlinnopłodna', 'Czelabinka', 'Wołoszebnica' i 'Sinogłaska'. Obecnie polscy szkółkarze selekcjonują i rozmnażają jej najbardziej wartościowe krzewy. Polecam dwie takie odmiany: 'Duet' i 'Atut'. Tworzą duże owoce (do ponad 2 cm długości). U odmiany 'Duet' są wyjątkowo słodkie, 'Atut' ma lekko wyczuwalną gorzką nutę (trzeba jednak pamiętać, że substancje goryczne w owocach są korzystne dla naszego zdrowia). Jagoda kamczacka potrafi przetrwać długotrwałą suszę, zadowalając się poranną rosą, na zimę zaś niemal całkowicie traci wodę, dzięki czemu nie ginie nawet w temp. -45°C.