Zawilec gajowy (Anemone nemorosa)

tekst: Wiesław Gawryś

W lasach, pośród jeszcze nagich drzew, bieleją kępy kwitnącego zawilca gajowego. Roślina ta może też zdobić cieniste zakątki grodu.

Zawilec gajowy porasta w lasach duże obszary. W ogrodzie można mu powierzyć rolę rośliny okrywowej.
Zawilec gajowy porasta w lasach duże obszary. W ogrodzie można mu powierzyć rolę rośliny okrywowej.
Fot. Shutterstock

Ta wczesna bylina występuje w lasach na terenie całego kraju, a kwitnie tak pięknie i obficie, że chciałoby się ją mieć u siebie. Czasem zresztą wysiewa się sama, ale można ją też kupić np. w centrach ogrodniczych. W ogrodzie łatwo da się „oswoić”, jeśli tylko zapewnimy jej dość żyzną, próchniczną i umiarkowanie wilgotną glebę w lekkim cieniu, np. pod koronami drzew liściastych.
Zawilec gajowy (Anemone nemorosa) osiąga wysokość zaledwie 20-30 cm, ale za to mocno rozrasta się wszerz. To zasługa podziemnych kłączy, z których wiosną strzelają w górę pędy z głęboko powcinanymi liśćmi. Wkrótce na długich szypułkach pojawiają się kwiaty o średnicy 2-3 cm, złożone z 6-10 płatków. Otwierają się tylko w dni słoneczne i utrzymują na roślinie 10-14 dni. Odwiedzają je owady zbierające pyłek. W maju dojrzewają nasiona, które roznoszą mrówki. Pod koniec tego miesiąca nadziemne części zawilca żółkną i zamierają. Wówczas roślina, aż do następnej wiosny, trwa w stanie spoczynku.

Ekspert radzi

Nie wykopuj zawilca z lasu, bo, chociaż nie jest pod ochroną, zniszczysz ściółkę leśną, a to jest zabronione. Można za to zebrać nasiona i wysiać je w ogrodzie. Pamiętaj jednak, że zawilec zawiera substancje toksyczne, lepiej więc nie wysiewać go w ogrodach, gdzie są małe dzieci i zwierzęta. Sami dokładnie myjmy ręce po kontaktach z tą rośliną.

Skomentuj:

Zawilec gajowy (Anemone nemorosa)