Czym się różnią rozchodniki od rozchodnikowców?

Nazwa rozchodnik wskazuje, że roślina ta lubi się „rozchodzić” i szeroko rozrastać. Jednak niektóre jej gatunki nie trzymały się tej reguły – tworzyły zwarte kępy, czasem ponadpółmetrowej wysokości, a nowe terytoria zdobywały wyłącznie dzięki nasionom. To właśnie z nich utworzono nowy rodzaj –  rozchodnikowiec (Hylotelephium).

Czym rozchodnikowce się wyróżniają?

Uwagę zwracają głównie jesienią. Na wierzchołkach nierozgałęziających się grubych pędów rozwijają wówczas luźne lub gęste, stożkowate bądź płaskie bukieciki gwiazdkowatych purpurowych, różowych albo białych kwiatów. Dodają im urody także liście: duże, mięsiste, zielone, czasem w kremowe lub białe desenie, purpurowe lub szarawe. Gdy „gwiazdki” rozchodnikowców opadną, ich owocostany długo zachowują intensywny kolor i dopiero silne przymrozki gaszą ich barwy. Wówczas opadają również liście, ale pędy owocostanów przez całą zimę trzymają fason i nie pozwalają rabatom całkowicie się ogołocić. Rośliny te dobrze znoszą mrozy, suszę i nie chorują.
W ogrodach uprawiany jest głównie rozchodnikowiec okazały (H. spectabile) i prawie tak samo prezentujący się rozchodnikowiec karpacki (H.  telephium) – jedną z jego odmian jest ‘Munstead Dark Red’ o purpurowych pędach, wyraźnie kontrastujących z zielenią liści. Obecnie przybywa mieszańców obu tych gatunków – nazywane są rozchodnikowcem ogrodowym (H. hybridum). Z kolei odmiana ‘Frosty Morn’, rozjaśniająca rabaty kremowo-zielonymi liśćmi, zazwyczaj uważana jest za rozchodnikowca białoróżowego (H. alboroseum, inaczej H. erythrosticum).
Wszystkie te efektowne rośliny wspaniale komponują się z marcinkami, ozdobnymi trawami lub bergeniami. Świetnie prezentują się również otoczone kamykami na rabacie żwirowej, a także posadzone w pojemnikach (nawet w niedużych donicach całkiem dobrze zimują).

Uprawa rozchodnikowców

Miejsce: ciepłe i słoneczne. W cieniu pędy łatwo wylegają.
Gleba: lekka, przepuszczalna, umiarkowanie żyzna. W żyznej i wilgotnej rosną bujnie, lecz słabo kwitną. W mokrej giną.
Zasilanie: wiosną nawozem długo działającym. Jeśli przekarmimy je jesienią, zimą mogą wymarznąć.
Podlewanie: tylko w okresie długotrwałej suszy.
Inne zabiegi: wczesną wiosną ścinamy zaschnięte łodygi, zanim z ziemi zaczną wyrastać nowe pędy.