Glediczja trójcierniowa - Gleditsia triacanthos

Pochodząca z Ameryki Północnej kuzynka robinii akacjowej, jest gatunkiem, który zwykle można spotkać w parkach. W ogrodach - bardzo rzadko. Na szczęście powoli zaczyna się to zmieniać, bo w szkółkach i centrach ogrodniczych pojawiły się jej bardzo ciekawe odmiany.

Kwiaty, liście i strąki

Pierzaste liście glediczji rozwijają się dopiero w połowie maja, a jesienią przebarwiają się na intensywnie żółty kolor. Jej kwiaty są drobne i nie maja znaczenia ozdobnego. Gatunek ten wyróżnia się przede wszystkim okazałymi, niemal 40-centymetrowymi brazowoczarnymi strąkami, płaskimi i fantazyjnie poskręcanymi, które wiszą na gałęziach jeszcze długo po opadnięciu liści. Drzewo gubi je stopniowo aż do wiosny. Za młodu miąższ wypełniający strąki jest słodki, a po ugotowaniu - jadalny, podobnie jak nasiona, które w smaku przypominają groch. Rośliny są zresztą spokrewnione. Jednak aby wytworzyły się pełne nasiona, potrzebne jest długie i ciepłe lato.

Wymagania

Drzewo to wymaga stanowisk słonecznych i osłoniętych od wiatru. Jest w pełni odporne na mrozy, dobrze tez znosi susze, zasolenie gleby i zanieczyszczenie powietrza, dlatego nadaje się do miast. Zaś dzięki ażurowej koronie można ją sądzić nawet naprzeciw okien - nie zasłoni światła słonecznego. Jedyny mankament to opadające strąki, które mogą zaśmiecać ulice.

Odmiany

Tych wad nie posiadają odmiany przeznaczone do miast: 'Skyline' i 'Shademaster'. Cierni nie ma forma inermis - "bezbronna". Szczególnie ładna i również bezcierniowa i bezowocowa odmiana jest 'Sunburst', która zachwyca przez większość sezonu swoimi zielonożółtymi liśćmi.