Rannik zimowy - Eranthis hyemalis

Należy do rodziny jaskrowatych (Ranunculaceae) i jest prawdziwym zwiastunem wiosny. Z zimowego snu ta drobna (15-cm wysokości) bylina budzi się już na przełomie lutego i marca - wśród śniegu pojawiają się jej żółte kwiaty o sześciu płatkach. Są one tak wrażliwe na wysoką temperaturę, że jeśli słupek rtęci wzniesie się powyżej 10 st. C - przekwitają.

Polska nazwa tej rośliny wywodzi się od wczesnej, czyli rannej pory kwitnienia. Jego liście tuż pod kwiatem tworzą małą kryzę. Lubi ziemię wilgotną, próchniczną, luźną i niezbyt kwaśną (pH powyżej 5,5). Do prawidłowego rozwoju wymaga dużo światła. Najlepiej posadzić go wśród drzew i krzewów liściastych, gdzie wczesną wiosną będzie docierało dużo słońca, a opadłe jesienią liście ochronią go przed silnymi mrozami. Ładnie wygląda także na skalniaku lub rabacie. Dobrym towarzystwem są dla niego kwitnące wczesną wiosną pierwiosnki, przebiśniegi, śnieżyce i cebulice oraz ciemierniki lub fiołki.

Ranniki wytwarzają niewielkie okrągławe bulwki, które po kilku latach się rozgałęziają, przybierając nieregularne kształty. Po wykopaniu możemy je rozdzielić i posadzić na głębokości 4-8 cm. Posadzone zbyt płytko mogą latem wysychać, a w czasie bezśnieżnej zimy przemarzać, natomiast zbyt głęboko - źle rosną i wykształcają mało kwiatów. Choć nie wymagają corocznego wykopywania, aby jednak zachowały zdolność mnożenia się, co 2-3 lata warto je dzielić.