Odrobina Paryża - klimatyczne wnętrza w kolorze terakoty

Wszystko zaczęło się od marzenia o wnętrzu inspirowanym paryskimi kamienicami. Sylwia, właścicielka 57-metrowego mieszkania, które znajduje się na warszawskiej Pradze, na nowo wybudowanym osiedlu, postanowiła zrealizować je z pomocą architektki Miłki Gulbinowicz. Projektantka, mając na uwadze współczesną architekturę budynku, w którym mieszkanie jest zlokalizowane, zamiast odtwarzać w nim historyczny wystrój, postawiła na prostą, funkcjonalną nowoczesność z subtelnie zaakcentowanymi elementami tradycji.

Wyeksponowane na tle nowoczesnych materiałów wykończeniowych komponenty, takie jak komoda i konsola vintage, klasyczne sztukaterie, tradycyjne wzory krzeseł czy parkiet ułożony w jodełkę francuską tworzą współczesną kompozycję. Pomimo braku powierzchni wykonanych z ekskluzywnych kamieni czy szlachetnych fornirów, które ograniczył mniejszy budżet na projekt, wnętrze inspirowane dawną, mieszczańską architekturą, wydaje się wyrafinowane. Ponadto zyskuje wyjątkowo przytulny wygląd dzięki dominującej w aranżacji barwie terakoty – jednego z głównych trendów kolorystycznych tegorocznych targów wnętrzarskich Salone del Mobile w Mediolanie. Architektce bardzo zależało na wprowadzeniu do projektu właśnie tego świeżego, wnoszącego radość trendu.

Ciepły, bliski naturze – barwie wypalanej gliny, odcień terakoty zaskakuje już od progu. Jest tu obecny w postaci mozaikowego wzoru podłogowych płytek gresowych. Kafle ułożone na środku pomieszczenia, z okalającą je z czterech stron opaską z gładkich, beżowych płytek wywołują wrażenie arabeskowego dywanu rodem z holu „kamienicznego” mieszkania. Podkreślając styl i spójność całej aranżacji, płytki z tej samej kolekcji powtórzono w kuchni i w łazience. Przewodni kolor gliny przywołano również w płycinach drzwi, prowadzących z holu wejściowego do bliźniaczych pokoi-sypialni. Nutę elegancji wprowadzają ozdobne gzymsy na styku ścian z sufitem oraz barwa złota, obecna na klamkach drzwi i uchwytach meblowych zabudowy z szafami. Atmosferę historycznego wnętrza podkręcają zawieszone na jednej ze ścian wiekowe obrazy, grafiki i ozdobny, ceramiczny talerz wyszukane na targach staroci.

Widok z holu na część dzienną dominuje pierwszy plan, na którym ustawiono niedużą, zgrabną, antyczną konsolę i wiszące nad nim lustro w starej ramie oraz zaaranżowano w nietypowy sposób jadalnię. Jej charakterystycznym elementem jest wymalowany na ścianie i przechodzący na sufit, terakotowy pas. Na jego końcu umieszczono plafon, w środku którego zamontowano lampę wyznaczającą usytuowanie stołu jadalnianego. Okrągły mebel, owalne siedziska krzeseł i lampa powtarzają kształty z sufitu. Wybrane krzesła z giętego drewna nawiązują do tradycyjnych modeli kultowego Thoneta.

Zaglądając w głąb strefy dziennej trafiamy na usytuowany naprzeciwko jadalni aneks kuchenny. Pomysł na jego zabudowę jest kontynuacją estetycznego kierunku aranżacji całego wnętrza. Nowoczesną prostotę gładkich, matowych frontów górnych i dolnych szafek przełamuje arabeskowy wzór płytek w kolorze terakoty. Podobną rolę przejmują subtelnie zaakcentowane klasyczne elementy, takie jak delikatna ramka wokół drzwiczek w dolnym pasie szafek czy złote uchwyty meblowe i dekoracyjna linia gzymsu w miejscu łączenia sufitu z górną zabudową. Gliniany odcień kafli podbija barwa górnych frontów wykończona w intensywniejszym od nich o ton odcieniu terakoty. Zaś dolne szafki stolarz wykonał w neutralnym, beżowym kolorze, a laminowany blat w bieli.

Charakter części wypoczynkowej, usytuowanej przy oknie balkonowym, określa wygodny, beżowy narożnik i dywan w tym kolorze oraz podręczny stolik z jasnego drewna. W tym nieprzesłodzonym klasycznym szykiem zakątku, miły detal w postaci lampy-kuli osadzonej na złotym „kołnierzu” przypomina o inspiracji eleganckimi aranżacjami. Na tle jasnych, ciepłych barw wyróżnia się obraz zawieszony nad sofą. Miłka Gulbinowicz namalowała go specjalnie na potrzeby tej realizacji, mówiąc o nim z uśmiechem – To mój podpis pod tym wnętrzem. Miał być kolorowy i energetyczny. – Zawiera oczywiście przewodnią barwę terakoty.

Łazienkę utrzymano w podobnym do reszty mieszkania klimacie łączenia nowoczesności z urokiem dawnych elementów. Beżowe gładkie płytki na ścianach i podłodze oraz biel ścian kontrastują z przechodzącymi przez trzy ściany mozaikowymi płytkami w barwie terakoty, z kolekcji użytej w holu i kuchni. Gwiazdą łazienkowej aranżacji jest komoda, którą stolarz przerobił na szafkę umywalkową. To oryginalny włoski mebel z 1930 roku, kupiony w sklepie z antykami. Idealnie korespondują z nim baterie wykończone w miedzi, wisząca przy lustrze lampa w typie retro oraz parawan nawannowy zakończony łukiem. Całość puentuje sufit malowany w terakotowym kolorze wraz z ozdobnymi gzymsami. Nasycone, pomarańczowe barwy tworzą otoczenie, w którym jak w bezpiecznym kokonie, można zanurzyć się we własnym świecie.

W pozostałych dwóch pomieszczeniach urządzono sypialnie z miejscami do pracy. W obydwu z nich ściany przy łóżkach zdobią tapety w kształcie kół z sylwetkami kobiet w eterycznym otoczeniu. W połączeniu z dominującą jasną, beżową paletą barw wprowadzają do wnętrz aurę tajemniczości, intymności i spokoju. Dobrze się tu pracuje i odpoczywa.

Dzięki połączeniu wiedzy i doświadczenia historyka sztuki oraz architekta powstała przytulna, uporządkowana przestrzeń, która idealnie wpisuje się w marzenie Sylwii o mieszkaniu inspirowanym wnętrzami z 16-tej dzielnicy Paryża.