Wnętrza hotelu Mövenpick Budapest Centre - projekt pracowni Tremend

Takie założenie stało się punktem wyjścia dla koncepcji wnętrz Mövenpick Budapest Centre. Projekt autorstwa pracowni Tremend wykorzystuje potencjał historycznego budynku, tworząc środowisko, w którym estetyka secesji współistnieje z aktualnymi standardami projektowymi. Efektem jest przestrzeń o wyraźnej tożsamości, operująca zarówno dziedzictwem, jak i współczesnym językiem architektury wnętrz.

Dziedzictwo zapisane w architekturze

Budynek wzniesiony w 1911 roku stanowi integralny element tkanki miejskiej Budapesztu. Jego lokalizacja w bezpośrednim sąsiedztwie kluczowych punktów miasta – takich jak dworzec Keleti, Opera Państwowa czy Wielka Hala Targowa – nadaje mu dodatkowy wymiar znaczeniowy. Przez ponad stulecie obiekt funkcjonował jako miejsce goszczące podróżnych, zachowując swoją pierwotną funkcję mimo zmieniających się realiów.

Modernizacja przeprowadzona w 2025 roku miała charakter nie tylko techniczny, ale również konserwatorski. Jej celem było wydobycie walorów estetycznych epoki Art Nouveau oraz ich reinterpretacja w kontekście współczesnego użytkowania. Projektanci z Tremend podjęli próbę zachowania autentyczności miejsca przy jednoczesnym dostosowaniu go do aktualnych oczekiwań gości hotelowych.

Koncepcja sensoryczna 

Podstawą ideową projektu stało się operowanie bodźcami zmysłowymi jako elementem budującym doświadczenie przestrzeni. Inspiracje zaczerpnięto z kulturowego i przyrodniczego kontekstu regionu, ze szczególnym uwzględnieniem motywu przypraw – rozumianych jako nośnik koloru, zapachu i skojarzeń.

Paleta barw została opracowana w sposób gradacyjny. W częściach wspólnych dominują jasne, neutralne odcienie piaskowe, które współpracują ze światłem dziennym przenikającym przez historyczne przeszklenia. W przestrzeniach prywatnych zastosowano głębsze tonacje – brązy i odcienie inspirowane kakao – wprowadzające bardziej kameralny charakter. Uzupełnieniem są akcenty kolorystyczne nawiązujące do papryki, szafranu i ziół, stosowane w sposób oszczędny, lecz wyraźny.

Narracja przestrzeni wejściowej

Strefa wejściowa pełni funkcję kluczowego elementu kompozycyjnego – to tutaj definiowane jest pierwsze wrażenie oraz ogólny kierunek interpretacji całego projektu. W przypadku Mövenpick Budapest Centre lobby stanowi zarówno reprezentacyjne centrum, jak i przestrzeń integrującą różne funkcje.

Zachowane detale historyczne – witraże, ornamenty, balustrady czy oprawy świetlne – zostały wkomponowane w nowy układ funkcjonalny bez utraty ich pierwotnego znaczenia. Jednocześnie wprowadzono współczesne elementy wyposażenia, takie jak minimalistyczna lada recepcyjna czy modułowe meble wypoczynkowe, które porządkują przestrzeń i odpowiadają na aktualne potrzeby użytkowników.

Istotną rolę odgrywa także oświetlenie. Wielowarstwowy system światła pozwala modelować percepcję przestrzeni, redukując jej monumentalność i dostosowując skalę do komfortu użytkownika. W efekcie uzyskano środowisko o zrównoważonym charakterze – reprezentacyjne, ale jednocześnie dostępne i przyjazne.

Płynność funkcji i współczesny układ użytkowy

Jednym z kluczowych założeń projektowych była eliminacja wyraźnych granic między poszczególnymi strefami funkcjonalnymi. Zamiast tradycyjnego podziału zastosowano rozwiązania oparte na płynnych przejściach. Recepcja łączy się z częścią lounge, ta z kolei przechodzi w przestrzeń pracy i strefę gastronomiczną.

Takie podejście zostało osiągnięte dzięki zastosowaniu mobilnych układów mebli, zróżnicowaniu materiałów oraz operowaniu światłem jako narzędziem delimitacji przestrzeni. Zamiast ścian czy trwałych podziałów wykorzystano miękkie granice, które pozwalają użytkownikowi intuicyjnie odczytywać funkcje poszczególnych obszarów.

Dialog form dawnych i współczesnych

Projekt wnętrz Mövenpick Budapest Centre opiera się na relacji pomiędzy elementami historycznymi a nowymi interwencjami. Detale z początku XX wieku stanowią bazę kompozycyjną – definiują charakter i autentyczność miejsca. Wprowadzone współcześnie komponenty pełnią funkcję uzupełniającą, nie konkurując z istniejącą strukturą, lecz podkreślając jej walory.

Efektem jest spójna narracja przestrzenna, w której przeszłość i teraźniejszość współistnieją bez hierarchicznego podporządkowania. Wnętrza nie odtwarzają historycznego stylu w sposób dosłowny, lecz reinterpretują go poprzez współczesne środki wyrazu.

Całość założenia projektowego prowadzi do stworzenia środowiska, które wykracza poza funkcję użytkową. Hotel staje się miejscem, w którym doświadczenie przestrzeni budowane jest wielowarstwowo – poprzez materiał, kolor, światło i relacje między elementami.

To właśnie taka struktura pozwala na utrwalenie w pamięci nie tylko wizualnego obrazu, lecz również atmosfery miejsca. W rezultacie pobyt przestaje być wyłącznie epizodem podróży, a zaczyna funkcjonować jako kompleksowe doświadczenie, zapisane w różnych wymiarach percepcji.