Czas dużych przeszkleń

Wygląd, a nawet definicja okna radykalnie zmieniły się w epoce modernizmu,

kiedy to architektura rozwinęła się jako dyscyplina inżynierska.

Za powszechnym stosowaniem stali i żelbetu następował też rozwój technologii szklenia - poszukiwanie i odkrywanie nowych możliwości.

Elewacja stała się autonomicznym elementem budynku, jego samonośną powłoką, przyrównywaną czasem do skóry. Przestała pełnić funkcję konstrukcyjną, nie musi już "dźwigać" ani dachu, ani następnej kondygnacji, mogła więc nabrać lekkości. Stała się swobodną kompozycją złożoną z okien o różnych kształtach i wielkościach.

Pojawiły się techniczne możliwości zastępowania ścian zewnętrznych taflami szkła. Tradycyjne okna w ścianie zaczęły się zmieniać w "okna-ściany" - duże przeszklone powierzchnie obejmujące czasem znaczną część elewacji.

Jeszcze do niedawna takie elewacje spotykało się głównie w budynkach użyteczności publicznej. Dzisiaj, chociaż wciąż jest to rozwiązanie dosyć kosztowne, coraz częściej szklane ściany spotyka się w projektach domów jednorodzinnych.

Przejrzystość pozwoliła na tworzenie iluzji przenikania się przestrzeni zielonej, ogrodowej, z przestrzenią mieszkania. Rozpoczęła się epoka domów otwartych na ogród.