Obraz we wnętrzu: Małgorzata Szymankiewicz

Bogusław Deptuła

Krytyk i historyk sztuki, kurator wystaw, marszand, dziennikarz, pasjonat kuchni i kucharz samouk; autor licznych tekstów o sztuce, literaturze i jedzeniu, m.in. „Literatura od kuchni”.

Małgorzata Szymankiewicz

Często tak bywa, że to, co sprawia na widzach wrażenie absolutnej „abstrakcji”, jest przykładem skrajnego, maksymalnego wręcz realizmu. Jakiś wycinek, fragmencik rzeczywistości zostaje sportretowany tak dokładnie, z taką dbałością o realia, że staje się dziełem całkowicie wolnym od jakichkolwiek związków z rzeczywistością. Małgorzacie Szymankiewicz udaje się to wielokrotnie, na przykład obła, jakby biologiczna forma na płótnie może być zapisem formy rozlanej farby czy kałuży, jakimś zaciekiem na ścianie czy kopią wzorka z lamperii. Potrafi rzecz jasna tworzyć niezwykle wyszukane i kunsztowne formy, które na przykład czerpią z geometrii, wszystko jedno czy z tej realnej, czy wymyślanej każdorazowo. Nie bez znaczenia jest jej dbałość o precyzyjne wykonanie. Łatwo zobaczyć w niej perfekcjonistkę. Dla mnie szczególnie pociągająca jest jej nieumiejętność zamknięcia się w jednej stylistyce.
www.bwawarszawa.pl/index.php?action=artists&lang=pl&id=20

- Obrazy z pewnością nie są dodatkami - mówi Małgorzata Szymankiewicz. - Nigdy nie myślałam o nich w kategorii dekoracji, może dlatego przestrzeń, w której mieszkam, pozostała stosunkowo ,,czysta”. Niektóre prace zostają po prostu w głowie i nie muszę ich codziennie widzieć czy posiadać, żeby być przekonana o ich wartości - one wypełniają często swoją funkcję już w momencie pierwszego kontaktu z nimi. Oczywiście obraz może wchodzić w relację z przestrzenią, komentować ją lub odnosić się do niej w inny, mniej bezpośredni sposób. Nie ulega wątpliwości, że ważne obrazy to takie, które wywierają na nas wpływ, czyli zmieniają perspektywę myślenia. Wnętrze jest po prostu realną przestrzenią, w której muszą zaistnieć, by były dla nas znaczące.