Obraz we wnętrzu: Katarzyna Karpowicz

Bogusław Deptuła
Krytyk i historyk sztuki, kurator wystaw, marszand, dziennikarz, pasjonat kuchni i kucharz samouk; autor licznych tekstów o sztuce, literaturze i jedzeniu, m.in. „Literatura od kuchni”.

Katarzyna Karpowicz

Wydaje się, że życie Katarzyny Karpowicz było przesądzone dość wcześnie: w domu, w którym oboje rodzice są artystami, trudno uciec od przeznaczenia. Zresztą chyba nawet nie próbowała. Bardzo wcześnie sama zaczęła malować. I chociaż jej obrazy wyglądają na uproszczone, to nie dajmy się zwieść - ona świetnie umie malować i rysować. Ma w pełni opanowaną technikę. W tym zabiegu również nie ma niczego dziwnego. Wielu klasyków malarstwa postępowało w taki sposób - wymieńmy tylko tych jej najbliższych: Beckmann, Balthus, Hockney. Osobiste są też pojawiające się często baseny, powracają także śpiący ludzie wtuleni w dzikie zwierzęta. Te pierwsze wywodzą się ze wspomnień, te drugie ze snów. Sami zdecydujcie, które są jej bliższe, bo mnie niepodobna to rozstrzygnąć.

- Obraz we wnętrzu to dodatkowe okno, ale takie, które jest otwarte nie na to, co na zewnątrz, ale na to, co wewnątrz. Na nas samych - mówi Katarzyna Karpowicz. - To możliwość spojrzenia w głąb siebie poprzez obcowanie ze sztuką. Im więcej zobaczymy dobrego, im więcej doświadczymy, im częściej będziemy sięgać po to, co piękne, tym nasza wrażliwość będzie głębsza, a apetyt ostrzejszy. Obrazy w mieszkaniu są tym, czym książki czy płyty na półkach albo przyprawy w kuchni - nie tylko tworzą wartościową przestrzeń w domu, ale wzbogacają nasze wnętrze. Nie wyobrażam sobie mieszkania bez ani jednego obrazu lub z czymś bezosobowym kupionym byle gdzie. Puste ściany są smutne i przyprawiają mnie o złe myśli. Czasem dobre malarstwo nie kosztuje więcej niż kanapa lub wygodny fotel. Obraz to inwestycja, a poniesione koszty będą z pewnością zrekompensowane przez mało prozaiczne doświadczenie, jakim jest życie w otoczeniu sztuki.