Mieszkanie w odrestaurowanej secesyjnej kamienicy w Poznaniu

Punkt wyjścia: architektura i pamięć miejsca

Ulica Matejki, położona naprzeciwko Parku Wilsona i Palmiarni, od lat uznawana jest za jedną z najbardziej reprezentacyjnych i malowniczych w Poznaniu. Jej charakter tworzą bogate detale architektoniczne oraz kamienice, które stopniowo odzyskują swój dawny blask.

Architektka od początku wiedziała, że historia budynku musi stać się bazą projektu. Zanim powstały pierwsze szkice, sięgnęła po archiwalia, książki i opisy kompleksu Johow-Gelände, którego częścią jest kamienica. Spacery ulicą Matejki, obserwowanie klatek schodowych i detali elewacji pozwoliły jej lepiej zrozumieć ducha epoki. Ta pogłębiona analiza nie była celem samym w sobie, lecz drogą do stworzenia wnętrza, które w sposób świadomy i nienachalny odpowie zarówno na kontekst architektoniczny, jak i na potrzeby inwestora.

Apartament dla konesera

Mieszkanie o powierzchni 88 m kw. zostało zaprojektowane dla pana Emila - prawnika, kolekcjonera książek i miłośnika dobrego designu. Inwestor okazał się partnerem wymagającym, ale jednocześnie niezwykle wrażliwym na estetykę i secesyjne odniesienia. Dzięki wzajemnemu zrozumieniu większa część pierwotnego układu funkcjonalnego została zachowana.

Zmiany miały charakter punktowy, lecz znaczący. Kluczowe okazało się doświetlenie kuchni oraz łazienki, a także powiększenie tej drugiej kosztem sypialni. Pozwoliło to stworzyć duży salon kąpielowy - jedną z najbardziej wyrazistych przestrzeni w całym apartamencie. Całość projektu spaja estetyka oparta na miękkich, obłych formach, łagodnych liniach zabudów, zaokrąglonych meblach i subtelnych florystycznych motywach. Są to czytelne odniesienia do secesji, jednak przefiltrowane przez współczesną wrażliwość i umiar.

Strefa dzienna: wnętrze otwarte na zieleń

Już od wejścia uwagę przyciąga drewniana szafa z zaokrąglonym bokiem - detalem, który zapowiada charakter całego apartamentu. Salon z wykuszem otwiera się na widok Parku Wilsona, dzięki czemu zieleń staje się integralną częścią wnętrza. Centralnym elementem strefy wypoczynkowej jest wygodna sofa Brandon marki Sits, zestawiona z okrągłymi stolikami oraz szafką RTV Olaio Caravela inspirowaną estetyką mid-century modern.

Zachowane sztukaterie pełnią tu rolę naturalnego łącznika między historyczną tkanką budynku a nowoczesnym wyposażeniem. Wnętrze nie próbuje zdominować architektury - przeciwnie, podąża za nią, subtelnie ją akcentując i wydobywając jej rytm.

Designerska jadalnia 

Kilka kroków dalej znajduje się jadalnia, w której centralne miejsce zajmuje dębowy stół otoczony krzesłami Olaio Caravela. Całość dopełnia kultowy kinkiet Nemo Marseille, który wprowadza wyraźny, lecz nienachalny akcent stylistyczny. Wśród dodatków uwagę zwracają ceramika Doroty Starosty (Dsarete), zegar z lat 20. XX wieku oraz obrazy Andrzeja Popiaka. To detale, które budują wielowarstwową opowieść i nadają przestrzeni indywidualny charakter, wykraczający poza jednorodną estetykę.

Kuchnia i siła projektowej elastyczności

Przejście pomiędzy kuchnią a salonem jest jednym z kluczowych punktów całej realizacji. Początkowo planowano w tym miejscu metalowo-szklane drzwi w stylu art déco, jednak efekt pracy wykonawcy nie spełnił oczekiwań projektowych. Zamiast forsować pierwotną koncepcję, architektka zdecydowała się na zmianę kierunku.

W efekcie powstało łukowe przejście wykończone sztukaterią, wykonane przez lokalnego rzemieślnika. Promień łuków został precyzyjnie dopasowany do zaokrągleń kuchennych zabudów, co nadało całości spójność i wizualną lekkość. Sama kuchnia stanowi przykład konsekwentnego przekładania secesyjnych inspiracji na współczesny język materiałów i kolorów. Oliwkowa zabudowa koresponduje z mozaikowymi płytkami Ceramiche Grazia Old England oraz subtelnymi tonami kamienia na blatach. Górne szafki w odcieniu złamanej bieli rozjaśniają przestrzeń, a dolna zabudowa z ciemnego drewna wprowadza elegancję i głębię.

Gabinet - archiwum pamięci

Gabinet pana Emila to przestrzeń szczególna - zaprojektowana nie tylko jako miejsce pracy, lecz także jako osobiste archiwum. Imponująca biblioteka została wykonana na wymiar, z dokładnie zaplanowanymi odstępami między półkami, dostosowanymi do skatalogowanej kolekcji książek i płyt właściciela.

Wśród licznych pamiątek szczególne znaczenie ma porcelanowa figurka polarnego niedźwiedzia - rodzinna nagroda sportowa dziadka inwestora. Jej zniszczona łapa została odrestaurowana przez warszawskiego plastyka Tadeusza Orłowicza, co przywróciło przedmiotowi nie tylko dawną formę, ale i symboliczny wymiar.

Salon kąpielowy i sypialnia: przestrzenie wyciszenia

Jednym z głównych założeń inwestora było stworzenie łazienki, która stanie się miejscem codziennego rytuału i wyciszenia. Centralnym punktem salonu kąpielowego jest wolno stojąca wanna ustawiona na podeście z marmuru statuario corchia. Naturalny rysunek kamienia i nieregularny układ żył budują subtelną grę form, podkreśloną przez elegancką armaturę i punktowe oświetlenie. Kluczową rolę odgrywa tu światło dzienne, wprowadzone dzięki doświetleniom, które znacząco poprawiły komfort użytkowania przestrzeni.

Przeszklone drzwi prowadzące do sypialni wymusiły spójność stylistyczną obu wnętrz. Sypialnia została utrzymana w jasnej, stonowanej kolorystyce, którą przełamuje tapicerowane łóżko Rosaneiro Molia w głębokim odcieniu bordo. Zabudowane szafy z metalowo-skórzanymi uchwytami, lampa vintage, stoliki nocne autorstwa Tomasza Omachela oraz komoda Libra High dopełniają całość, budując atmosferę harmonii i elegancji.

Apartament przy Matejki 51 jest przykładem projektu, w którym historia stała się punktem odniesienia, a nie ograniczeniem. Wnętrze nie konkuruje z secesyjną architekturą kamienicy, lecz pozwala jej wybrzmieć we współczesnym języku form, materiałów i detali. Naturalne wykończenia, stonowana paleta barw oparta na odcieniach oliwki, zieleni i bordo oraz dbałość o proporcje tworzą przestrzeń ponadczasową, dopracowaną i głęboko osadzoną w miejscu, z którego wyrosła.