Styl: secesja wiedeńska - ozdobna prostota

Secesją wiedeńską nazywa się kierunek w sztuce, architekturze i wzornictwie austriackim przełomu XIX i XX wieku. Nazwę tę przejęto od stowarzyszenia, które utworzyła grupa artystów protestujących przeciw odrzuceniu ich prac przez wiedeńską akademię. Gustav Klimt, Otto Wagner, Josef Hoffmann wraz z innymi twórcami postanowili całkowicie zerwać z panującym wówczas historyzmem i lansować w sztuce, architekturze, a także w wyposażeniu wnętrz nowy styl. Nie byli w tym odosobnieni - podobne ruchy opanowały niemal wszystkie kraje europejskie. Choć miały one różne nazwy (np. Jugendstil w Niemczech, Art Nouveau we Francji), łączyło je dążenie do integracji sztuk, odrodzenia rzemiosła i nadania właściwej rangi sztuce użytkowej. Zbliżało je również zamiłowanie do przesadnej dekoracyjności, w której jednak nie lubowała się secesja wiedeńska. Ten styl stawiał na prostotę, co było zapowiedzią nowoczesnego XX-wiecznego designu.

Cechy typowe dla secesji wiedeńskiej

*Uproszczone formy. Meble i dodatki dekoracyjne miały często geometryczne kształty, zwłaszcza projekty Josefa Hoffmanna. Gdyby pozbawić je typowej dla epoki bogatej ornamentyki, wyglądałyby niemal jak przedmioty z późniejszego modernizmu. Ale występowały też formy krzywolinijne, charakterystyczne dla innych nurtów europejskiej secesji.

*Kunsztowne zdobienia. Podkreślały bliski związek rzemiosła ze sztukami pięknymi. Ornamentyka (rzeźbienia, malunki, intarsje) nawiązywała do świata przyrody - roślin, ptasich piór, skrzydeł owadów. Na ogół motywy te tworzyły regularnie powtarzające się abstrakcyjne kompozycje. Popularne były też asymetryczne wzory o płynnych falistych liniach.

*Nowatorskie materiały. Oprócz tradycyjnych surowców, takich jak drewno czy ceramika, twórcy austriaccy często sięgali po materiały nowe w meblarstwie - szkło i metal. Interesowali się również nowinkami technologicznymi.

Za udostępnienie wnętrz do sesji zdjęciowej dziękujemy łódzkiej restauracji SPATiF.