Ludwiki - wyrafinowana elegancja

Tekst: Elżbieta Błasikiewicz Stylizacja: Aneta Kosiba Zdjęcia: Łukasz Zandecki

Popularność mebli nazywanych imionami dwóch ostatnich królów Francji - Ludwika XV i Ludwika XVI - nie skończyła się wraz z upadkiem monarchii w tym kraju. Do dzisiaj, mimo zmieniających się trendów we wnętrzarstwie, uważa się je za wzór wyrafinowanej elegancji. Świadczą o tym inspirowane ich formami projekty współczesnych designerów.

Faliste linie mebli są typowe dla mebli rokokowych. Podobnie jak miękkie oparcia i podłokietniki.
Faliste linie mebli są typowe dla mebli rokokowych. Podobnie jak miękkie oparcia i podłokietniki.
Fot. Łukasz Zandecki
Pod potoczną nazwą ludwiki kryją się style z XVII, XVIII i początku XIX wieku, czyli z czasów panowania we Francji królów o tym imieniu. Najbardziej cenione były i są nadal dwa z nich: styl Ludwika XV, będący francuską odmianą rokoka z lat 1723-1750, oraz następujący po nim klasycystyczny styl Ludwika XVI (1750-1790). Chociaż każdy miał odrębne cechy, łączyła je lekkość i elegancja oraz dążenie do zapewnienia wygody we wnętrzach. Dzisiaj przeżywają renesans. Masowo robi się kopie tych mebli, a także produkuje sprzęty nowoczesne o formach wyraźnie do nich nawiązujących.

Zapisz się na NEWSLETTER. Co tydzień najnowsze wiadomości o urządzaniu wnętrz w Twojej poczcie e-mail:Zobacz przykład, Zapisz się



Co zwraca uwagę w stylach Ludwików

Fantazyjne formy. W stylu Ludwika XV - niesymetryczne, o nierównych, pofalowanych liniach, bez ostrych kantów, z charakterystycznymi powyginanymi nogami, zwężającymi się do dołu. W następującym po nim stylu Ludwika XVI kształty mebli uprościły się i "wyprostowały". Nogi stołów, krzeseł czy foteli przybrały kształt żłobkowanych kolumn, choć nadal pozostały cienkie i lekkie.

Zamów prenumeratę! To się opłaca! 12 numerów - tylko 64 zł!



Finezyjne zdobienia. W rokoko dominowały snycerskie (rzeźbione) motywy kwiatowe i roślinne oraz rocaille, czyli ornament imitujący muszlę, często z kogucim grzebieniem. Stosowano też okucia mosiężne lub ze złoconego brązu, dekorowane wytłoczonymi motywami o podobnym charakterze. Oryginalności dodawały meblom ozdoby z laki, intarsje, złocenia i porcelanowe plakietki. Tego rodzaju zdobienia charakteryzowały też styl Ludwika XVI, z tym że zmieniła się ich tematyka. Najpopularniejsze w tym okresie były bowiem wzory zaczerpnięte z kultury antycznej: wizerunki bóstw, sfinksów i chimer, girlandy kwiatów, medaliony.

Wygoda. Dążenie do komfortowego życia i intymności we wnętrzach, tak typowe dla obydwu stylów, zaowocowało pojawieniem się nowych sprzętów - kanap i foteli z wygodniejszymi oparciami, szezlongów i rekamier, na których można było wypoczywać w pozycji półleżącej, a także mebli przeznaczonych do określonych czynności, jak biureczka i sekretarzyki do pisania listów, toaletki, stoliki karciane i do robótek ręcznych oraz do czytania.

Zobacz galerię zdjęć



Zobacz także:

Biedermeier - wnętrza do życia

Hiszpański - ślady z przeszłości

Secesja - w tajemniczym ogrodzie



Skomentuj:

Ludwiki - wyrafinowana elegancja