Nowoczesne nawierzchnie wokół domu

Odpowiednio dobrane elementy betonowe pozwalają nie tylko podkreślić wybrany styl, ale też nadać przestrzeni indywidualny charakter. Warto więc poświęcić chwilę, bo dobrze zaprojektowana nawierzchnia jest nie tylko tłem, lecz pełnoprawnym elementem architektury. Wybierając kostkę lub płyty betonowe, musimy pamiętać o kilku podstawowych zasadach. Muszą mieć one określoną grubość i format, być właściwie dobrane do rodzaju podłoża i miejsca eksploatowania. Zawsze należy sprawdzić, czy wybrany przez nas materiał spełnia normy i ma odpowiednie dopuszczenia. Obecność na etykiecie, dołączonej do palety, znaku CE to gwarancja, że wybraliśmy produkt najwyższej jakości. Jeśli chodzi o drewno, dobierzmy je do intensywności użytkowania tarasu i jego umiejscowienia. Wszystkie nawierzchnie powinny też współgrać z domem i ogrodem, by posesja wyglądała estetycznie.

Ważny parametr - grubość

Kostki i płyty różnią się pomiędzy sobą grubością. Parametr ten wyznacza możliwości zastosowania danego materiału. Zasada jest prosta - im grubsza kostka, tym większa jej wytrzymałość, czyli mogą poruszać się po niej pojazdy o większej masie. Elementów o grubości do 4 cm używamy głównie do układania głównie tarasów. Szersze zastosowanie mają produkty o grubości 6 cm. Najczęściej stosowane są do wykończenia placów i alejek w ogrodzie, ale również tarasów na gruncie. Kolejną grupę kostek i płyt stanowią te o grubości od 7 do 8 cm. Z powodzeniem możemy je stosować na ciągach pieszych oraz pieszo-jezdnych, po których poruszają się samochody osobowe o masie do 3,5 tony. W przypadku, gdy na podjeździe do garażu lub parkingu będziemy parkować maszyny rolnicze lub samochody ciężarowe, musimy zainwestować w elementy nawierzchni o grubości powyżej 8 cm.

Kształt i wielkość elementów

Przy wyborze rodzaju płyt, z których będziemy budowali nawierzchnię, weźmy też pod uwagę ich wielkość oraz kształt. Należy odpowiednio dobrać płyty lub kostki do zaprojekowanej wcześniej nawierzchni - w ten sposób możemy znacznie ograniczyć konieczność ich docinania. Czynność ta wymaga użycia gilotyny lub piły z tarczą diamentową, co wydłuża dodatkowo czas realizacji projektu. Dlatego na wąskich ścieżkach poleca się stosować niewielkie elementy. Z kolei wszędzie tam, gdzie układamy duże powierzchnie, warto wykorzystać płyty o dużym formacie (taras lub podjazd). Uniwersalnym rozwiązaniem do układania zakrętów są natomiast kostki w kształcie trapezu, które pozwolą nam stworzyć płynnie wygięte łuki.

Zakup kostki i płyt w praktyce

Kostki zwykle sprzedaje się na paletach transportowych, a w przypadku niektórych rodzajów w tzw. big bagach, czyli specjalnych workach (kontenerach elastycznych) umieszczanych na paletach transportowych. Przy zakupie warto od razu zamówić transport, gdyż pojedyncza paleta, w zależności od wielkości i grubości komponentów, potrafi ważyć ponad tonę. Jeśli układamy nawierzchnię na dużej powierzchni, zalecany jest zakup całości materiału za jednym razem, żeby zredukować drobne różnice pomiędzy kolejnymi seriami produkcji. Po przyjeździe materiału na budowę warto również sprawdzić jego kompletność i czy zamówienie jest zgodne z naszymi oczekiwaniami. Zalecane jest także zweryfikowanie, czy przywiezione elementy nie uległy uszkodzeniu podczas transportu. Jeśli wszystko jest w porządku, możemy przystąpić do budowy nawierzchni.

Jakie drewno na taras?

 Z gatunków drewna krajowego dużą popularnością cieszy się sosna. Niestety jest miękka i mało odporna na ścieranie, ma też skłonność do paczenia. Z drugiej strony pamiętajmy, że dobrej jakości produkty do impregnacji skutecznie zabezpieczą drewno przed oddziaływaniem czynników zewnętrznych. Jeśli dodatkowo planujemy zadaszenie tarasu, możemy bez większych obaw zdecydować się na drewno sosnowe. Podobnymi właściwościami wyróżnia się świerk. Kupując deski tarasowe z sosny lub świerku, powinniśmy upewnić się, czy zostały one zaimpregnowane ciśnieniowo. Za najtwardsze krajowe gatunki drewna na taras uznaje się m.in. jesion oraz buk. Ponadto oba gatunki wyróżniają się już większą odpornością na wilgoć. Dobrymi parametrami wytrzymałościowymi wykazuje się także dąb. Na uwagę zasługuje również modrzew. Ma interesującą kolorystykę, a poza tym ma dobrą odporność na szkodniki i grzyby. Gatunki egzotyczne są uznawane za najlepsze drewno na taras. Bangkirai, massaranduba, cumaru, tek, bangkirai oraz lapacho są zazwyczaj znacznie twardsze, bardziej wytrzymałe i odporne m.in. na wilgoć czy uszkodzenia mechaniczne niż gatunki krajowe. Zawdzięczają to zawartości dużej ilości garbników, żywic i olejów. Nie oznacza to jednak, że możemy zapomnieć o ich impregnacji. Co prawda najtrwalsze gatunki drewna egzotycznego mogą przetrwać na zewnątrz nawet przez kilkadziesiąt lat, jednak bez skutecznej ochrony z biegiem czasu zmienią swoją barwę, czyli zszarzeją.

Dobrze dobrana kolorystyka

Gdy wybraliśmy już odpowiednią grubość i kształt, kolejną rzeczą, na którą warto zwrócić uwagę, jest kolor kostki lub płyty. Co ważne, musi on korespondować z charakterem i stylem architektonicznym domu oraz jego otoczenia. Odcienie szarości, czy też korten są polecane do aranżacji w stylu modernistycznym oraz skandynawskim. Cieplejsze barwy wychodzące od beżów poprzez brązy lub intensywniejszą żółć będą pasować do nawierzchni ogrodów o charakterze rustykalnym lub utrzymanych w klimacie śródziemnomorskim.

Jodełka, cegiełka czy mozaika?

Sposób ułożenia elementów nawierzchni potrafi całkowicie odmienić charakter przestrzeni. W aranżacjach rustykalnych najlepiej sprawdzają się układy nieregularne. Mają one wyglądać tak, jakby powstały naturalnie, bez nadmiernej precyzji. Popularne są również łuki i meandrujące ścieżki. W stylu śródziemnomorskim można pójść w kierunku prostych, dużych płaszczyzn albo przeciwnie – zastosować układy przypominające mozaikę, które dodają lekkości i „słonecznego klimatu”. W aranżacjach w stylu skandynawskim i naturalnym dominują proste, uporządkowane linie oraz układy równoległe. Wprowadzają one ład i minimalizm. Z kolei w industrialnych kompozycjach stawia się na geometryczne i powtarzalne wzory. Dobrze prezentują się nawierzchnie ułożone w cegiełkę lub jodełkę, które współgrają z surowością betonu i stalowymi akcentami.

Zalety thermodrewna

Thermo drewno to naturalne drewno poddane procesowi modyfikacji termicznej. Oznacza to, że materiał został przetworzony w wysokiej temperaturze (najczęściej 180–220°C) przy użyciu pary wodnej i bez dodatku substancji chemicznych. Dzięki temu drewno zmienia swoje właściwości. Staje się bardziej odporne na działanie wilgoci, mniej podatne na pleśń, grzyby i deformacje spowodowane zmianami temperatury. Proces ten zmniejsza higroskopijność drewna (czyli zdolność do pochłaniania wody), co znacząco zwiększa jego stabilność wymiarową i trwałość w środowisku zewnętrznym. Thermodrewno w mniejszym stopniu „pracuje”, czyli zmienia objętość pod wpływem wilgoci lub temperatury. Nie wypacza się, nie pęka i lepiej zachowuje formę przez długie lata. Dodatkowo thermodrewno ma ciemniejszy, bardziej nasycony kolor, który naturalnie się patynuje z upływem czasu. W odróżnieniu od drewna surowego thermo drewno nie wymaga intensywnej konserwacji. Nie oznacza to jednak, że można całkowicie zapomnieć o pielęgnacji. Aby zachować estetyczny wygląd materiału (zwłaszcza jego kolor), warto go co jakiś czas olejować. Ten zabieg nie jest obowiązkowy, ale pozwala spowolnić naturalne procesy patynowania.

Gdzie wykorzystać kompozyt?

Wyróżnia się kilka rodzajów desek kompozytowych z podziałem na surowiec użyty do produkcji: z dodatkiem PCV, czyli polichlorku winylu – najlepszej jakości deski kompozytowe, w których zawartość poprawiającego strukturę tworzywa wynosi około 45%; z PP, czyli polipropylenem; z HDPE, czyli twardym polietylenem. Do produkcji kompozytów wykorzystuje się także tzw. mączkę drzewną pozyskiwaną z trocin wysokiej jakości drewna. Oznacza to, że część surowców pochodzi z recyklingu i jest przyjazna idei zero waste. Dzięki takiemu składowi, deski kompozytowe zachowują cechy charakterystyczne drewna (mogą je też imitować), a dodatkowo zyskują na twardości oraz odporności na uszkodzenia mechaniczne oraz czynniki zewnętrzne za sprawą dodatku tworzywa. Głównym przeznaczeniem desek kompozytowych jest układanie ich na tarasach niezależnie od ich nasłonecznienia, zadaszenia lub częstotliwości użytkowania. Kompozyty są również bardziej odporne na wodę od naturalnego drewna, dlatego można kłaść je przy basenach lub stworzyć z nich równe podłoże np. pod basen stelażowy.